Ik heb een zwak voor de muziek van Amy MacDonald. Natuurlijk kent iedereen haar begin hits This is the Life, Mr Rock & Roll en Slow It Down wel. Ze brak hiermee door zowel in Groot-Brittannië als daarbuiten. Ze werd, en is nog steeds, een redelijk grote naam in de folk muziek. Het is knap van MacDonald dat haar muziek carrière tegenwoordig nog steeds alive and kicking is. Niet iedere artiest houdt het zolang uit. Debuut This is the Life stamt alweer uit 2007. Met een hele rits tattoos rijker maakt ze de laatste jaren meer pop-achtige rock muziek dan pure folk. Het is allemaal minder urgent, maar de fan luistert er nog graag naar. Ook ik beluister iedere nieuwe plaat van MacDonald wel een aantal keer. Meestal is het allemaal van erg degelijke kwaliteit. En zo ook het vorig jaar verschenen The Human Demands. Gewoon weer een erg goede Amy MacDonald plaat die veilig binnen de kaders kleurt. Niets opzienbarend, maar wederom erg sterk. Waarom ze dan kiest om een akoestische EP van een aantal nummers van die plaat uit te brengen is een beetje dubieus. Dat hebben die nummers naar mijn mening eigenlijk helemaal niet nodig. Desondanks geniet ik er weer van. En zo vaak grijp ik niet naar Amy MacDonald’s platen, alleen de weken voor en na de release. Dus leuk om nummers als Fire, Statues en The Hudson in een uitgeklede vorm te horen, maar niet meer dan dat. Wat de toekomst van Amy MacDonald gaat brengen moeten we afwachten, maar dat ze genoeg kwalitatief sterke nummers in haar oeuvre heeft is wel overduidelijk. En deze EP? Tsja, een lekker toetje.

Uitgebracht op Infectious Music

MuziekMuziek