Heeft de man achter Bleachers nog wel tijd om dit soort projecten uit te grond te stampen? Voor wie Jack Antonoff niet bekend voorkomt, hij is de producer achter albums van artiesten als Taylor Swift en Lana Del Rey. Daarnaast is hij grondlegger van de band fun. Bekend van hits zoals Some Nights en We Are Young. Die zijn al een tijdje tijdelijk uit elkaar, maar Antonoff richt zonder slag of stoot zijn eigen band dan maar gewoon op.

En ook met Bleachers doet hij zijn eerdere successen dunnetjes over. Albums Strange Desire en Gone Now zijn niet misselijk en brengen pop muziek naar een nieuw niveau. Hij is nu terug met nieuwe plaat Take the Sadness Out of Saturday Night en het moet moeilijk lopen wil dit ook geen succes worden. De voortekenen zijn in ieder geval zeer gunstig.

Want wat we hier horen van Jack Antonoff zijn gewoon weer een aantal erg sterke pop-tracks. Het album ligt in de lijn van de eerste twee platen en Antonoff heeft heel slim een eigen geluid er in weten te slijten. Je hebt na een aantal nummers gelijk het idee: ja, dit is duidelijk Bleachers muziek. Knap om binnen een paar albums tijd al zo’n duidelijke identiteit op te bouwen.

Die identiteit heeft te maken met de stem van Antonoff. Licht, gevoelig en lekker in het gehoor. Daarnaast heeft hij ook een erg kenmerkende muzikale inkleuring en productie van zijn platen. Inventieve popdeuntjes die niet te vergeten raken. Hij is al van jongs af aan met muziek bezig en door jaren ervaring weet hij als geen ander hoe een goed popnummer in elkaar steekt.

Staan er op Take the Sadness Out of Saturday Night twee samenwerkingen. Een is vanzelfsprekend en had je kunnen verwachten, Lana Del Rey met Secret Life. Lana schreef mee met een ander nummer op deze plaat Don’t Go Dark, maar met Secret Life zingt ze op de achtergrond mee. Leuke toevoeging, maar weinig verheffends.

Dan dé hit van dit moment, China Town. Met niemand anders dan Bruce Springsteen. Hier komt de genialiteit van Antonoff weer om de hoek kijken. Pop track waar weinig aan op te merken is, heerlijk. Alleen wat doet Bruce Springsteen op een plaat van de Bleachers? Ik snap de connectie niet zo. Wat mij betreft houdt Springsteen het bij zijn rock albums en mag hij ook het country terrein op. Pop muziek, nee.

Desalniettemin heeft Jack Antonoff met Bleachers ons weer laten genieten in zijn meesterlijke muzikale productie kwaliteiten. Misschien wat overdreven, het is maar muziek, maar Take the Sadness Out of Saturday Night is pop van de bovenste plank. Hij doorziet het hele proces en vervaardigt de ene hit na de andere. Dat is op deze plaat niet anders. En dan ook nog tijd hebben voor Swift en Lana? Daar kan ik alleen maar veel respect voor hebben.

Uitgebracht op RCA Records

MuziekMuziek