Je hebt van die artiesten die keer op keer het onmogelijk voor elkaar krijgen om een slechte plaat afleveren. Hetzelfde kunstje wordt herhaald, maar smaakt elke keer weer verrukkelijk. Ierse troubadour Mick Flannery is zo’n artiest. Zijn oeuvre beslaat nu zeven platen waarvan In the Game zijn nieuwste werkstuk is. Dit keer niet solo, maar aan de flanken mede bijgestaan door Susan O’Neill. En ja, dit is wederom verrukkelijk.

Eigenlijk verandert er weinig aan het geluid dat we horen op In the Game ten opzichte van de eerdere platen. Ingrediƫnten zijn bekend waarbij de piano- en vioolklanken rijkelijk vloeien. Dit is een typische Flannery plaat en je vraagt je nu zo onderhand af waar hij al die creativiteit vandaan haalt? Het verveelt geen seconde en je valt van het ene pareltje in het andere pareltje.

Natuurlijk moet Susan O’Neill ook genoemd worden. Flannery ontmoette O’Neill in 2018 en er ontstond een intensieve vriendschap. Een muzikale vriendschap waarbij ze samen optreden en muziek schrijven. De pandemie was bij uitstek geschikt om voor Flannery O’Neill bij zijn nieuwe project In the Game te betrekken. Een uitstekende gang van zaken, want Susan O’Neill draagt zonder meer haar steentje bij.

De zang wisselt zich heel fijn af of ze duelleren samen. Het is een win-win situatie waarbij Mick Flannery duidelijk bewust kiest voor een verandering. Zijn voorgaande albums zijn vooral solo-projecten. Het is nooit goed om zolang in vaste routines te blijven en met In the Game slaat hij wat dat betreft een nieuwe richting in, zonder zijn muziekstijl te verliezen.

Dat is denk ik wel een eenmalige actie, want ik zie Mick Flannery dit niet zo snel een tweede keer doen. Zijn muziek wordt steeds meer erkend door de folk luisteraar en zijn populariteit is groeiende. En zoals gezegd ontbreekt het aan het gemis van creativiteit en vloeit de pen rijkelijk. Solo kan Flannery veel meer uithalen, met misschien hier en daar een aanpassing in zijn geluid.

Maar we lopen te hard van stapel, want In the Game mag je niet missen. Heel prettig uitgebreid ook met een lengte van iets meer dan 50 minuten. Weinig te klagen hier en zelf naar het einde toe blijf je jezelf verbazen hoe sterk deze muziek is. De combo en chemie tussen deze twee troubadours zijn perfect en zijn ideaal geschikt voor elkaar. Het spel dat Mick Flannery nu al jaren speelt gaat niet vervelen en daarvoor alleen maar veel lof en waardering. Krachtige solo artiest die het dit keer ook lukt met een collega artiest, zeer knap.

Uitgebracht op Rosaleen Records / Rosa Productions

MuziekMuziek