Totaal onbevlekt stapte ik in deze nieuwe plaat van St. Vincent. Na een snelle kijk op Spotify werd ik aangenaam verrast. Eerdere platen van St. Vincent a.k.a. Annie Clark lopen in de miljoenen streams. Ja, ik heb de dame in het verleden op verschillende websites voorbij zien komen, maar nooit de intentie gehad om ook daadwerkelijk eens een keer te luisteren. Tot nu.

Daddy’s Home verwijst naar Clark haar vader die na jarenlang in de gevangenis te hebben gezeten terugkeert naar huis. Het liefst wilde ze dat het hele verhaal geheim zou blijven, maar zo werkt dat niet als je een populaire artiest bent. Alles wordt groot uitgemeten. Het verhaal kwam een aantal jaren gelden naar buiten en nu vertelt Annie Clark met dit album haar verhaal.

De centrale boodschap die ze mee wil geven over haar vader is dat niet alleen haar vader in een donkere periode terecht kwam, maar zijn hele gezin en familie. Hij kwam in de gevangenis terecht door een financieel schandaal. Zoals Clark zelf zegt zit niet alleen hij in de bak, maar allen. De wolken zijn op dit moment weer geklaard en Clark’s vader is de gevangenis uit en leeft een voorbeeldig leven.

Wat doet dat met de muziek die we horen op Daddy’s Home? Mijn eerste indruk was gematigd positief. Eigenlijk vond ik het album na een eerste beluistering chaotisch en onsamenhangend. Maar zoals met zoveel platen rijpt de kwaliteit van een album na meerdere beluisteringen. En dat geldt ook voor Daddy’s Home.

Dat chaotische valt uiteindelijk best mee en Clark doet haar eigen ding. Heel erg haar eigen ding. Er gebeurt van alles op deze plaat en je valt van het ene nummer in de ander. Het laat vooral een funky soul jaren 70 geluid horen. Veel nummers zijn absoluut niet snel te vangen en hebben meerdere beluisteringen nodig. The Melting of the Sun is de vreemde eend in de bijt die makkelijk hoog kan scoren als single in de pop-charts.

Opvallende productie dus waar St. Vincent een geheel eigen draai geeft aan haar geluid. Niemand minder dan Jack Antonoff staat Clark bij, zoals hij dat ook al deed bij eerdere platen. Dit geeft wel aan dat St. Vincent inmiddels tot de beste behoort van de indie pop. Antonoff maakt ook hier weer een fantastisch muziekstuk van al heb ik het idee dat Annie Clark voornamelijk zelf de regie in handen heeft.

Daddy’s Home is echt een album die je de tijd moet geven. Als je te snel opgeeft mis je veel van de plaat. Zeker als je niet bekend bent met St. Vincent muziek zal zij niet snel prijsgeven. Onderhand een paar luisterbeurten verder en er ontvouwen zich allemaal parels. Mij heeft St. Vincent zich in ieder geval genoeg overtuigd om verder haar oeuvre door te spitten en op mijn radar te houden. En ik ben geloof ik niet de enige.

Uitgebracht op Loma Vista

MuziekMuziek