Ik kan mij herinneren dat Anderson East zijn platen vooral rootsachtig inkleurt met een soulvolle stem. Dat wordt met Maybe We Never Die helemaal over boord gegooid. Dat is natuurlijk nergens voor om te schamen, want elke artiest moet zijn creativiteit de vrije loop kunnen laten. De ontwikkeling die East laat horen op deze plaat is erg interessant en bovendien extreem goed uitgewerkt. Maybe We Never Die valt niet te onderschatten, de kwaliteit is hier nog steeds aanwezig zonder een sprankje opdroging van creativiteit.

Soms als je artiesten de regie in handen laat nemen pakt het helemaal verkeerd uit. Geen richting en visie en doelloos. Maar Anderson East pakt het met Maybe We Never Die goed aan. We horen hier niets meer van roots, southern rock of iets in de richting. De soul is overigens nog wel aanwezig, maar East laat vooral een geluid horen die pop en R&B aandoet. Ik mag deze stijl wel.

Het is allemaal niet zo uitgesproken, de productie is strak gehouden en heeft een mooi klankentapijt met vooral lichte elektronische klanken en drums. Opmerkelijk bij de productie is de naam Dave Cobb. Als je geen liefhebber bent van country of Americana komt deze naam je niet bekend voor, maar de echte country fanaat kent hem. Jason Isbell, Chris Stapleton, Sturgill Simpson zijn zomaar wat grote namen waar Cobb mee samenwerkten. Voor Maybe We Never Die houdt East vast aan Cobb, opmerkelijk. Dit album ligt niet in de lijn van Cobb’s eerdere productiewerk.

Uiteindelijk levert East samen met Cobb en mede-producer Philip Towns wel gewoon weer een erg sterke plaat af. Luisteraars die bekend zijn met East’s eerdere werk kunnen tevreden zijn en waarschijnlijk boort hij ook nieuwe luisteraars aan. Zoals gezegd neigt deze plaat erg naar pop en R&B. En daar is de markt groot genoeg voor om stukjes van af te snoepen.

Anderson East kreeg in het verleden een Grammy nominatie voor een van zijn nummers, All On My Mind van Encore om precies te zijn. Dit zorgde natuurlijk al voor een groter bereik van zijn naam. De vraag is of Maybe We Never Die ook zulke klasse gaat tonen. Als het aan mij ligt bevat dit album genoeg ingrediƫnten voor de mainstream. Het luistert lekker weg, soms wat zwoel en broeierig met veelal sobere ingkleurde nummers. Je kan er goed mee wegdromen. Erg sterke plaat, daar komt het op neer. Anderson East ontwikkelt zich, boekt progressie en weet de juiste snaren te raken. Niets meer aan doen en dit pad blijven volgen.

MuziekMuziek