Soms sla ik mijzelf voor het hoofd dat ik mainstream country niet meer een kans geef. Vorig jaar pakte het goed uit met Brett Eldredge en Kip Moore. Ook kan ik Florida Georgia Line redelijk goed hebben. Dit jaar is het voornemen dan ook dat ik meer muziek uit Nashville ga beluisteren. En hoe beter te beginnen met het dubbele album Dangerous van Morgan Wallen.

Morgan Wallen had allang op mijn radar moeten staan met zijn debuut If I Know Me uit 2018. Spotify liegt er niet om met tientallen miljoenen streams. Er is veel hype rondom Morgan Wallen en uit nieuwsgierigheid begin dit jaar toch maar het album beluisterd. Ik zag het ook als een perfect opstapje voor het nieuwe album Dangerous. En If I Know Me is werkelijk waar best te behappen. Het is natuurlijk niet de country die ik gewend ben en ik hier veel bespreek, maar acceptabel zeker. Dat maakte de verwachtingen voor Dangerous alleen maar hoger.

Je ziet het goed aan de titel, Dangerous is een dubbel album geworden. Waarschijnlijk heeft Wallen genoeg tijd gehad in 2020 om dertig (!) nummers op een album te plaatsen. Als luisteraar word je verwend met meer dan anderhalf uur Nashville country muziek.

Worden die hoge verwachtingen dan ingelost? Het is moeilijk. 30 nummers is naar mijn mening een beetje te veel van het goede. Je moet een echte fan zijn van Morgan Wallen of genoeg tijd en zin hebben om het hele album af te luisteren. Maar los van dat bevat Dangerous wel degelijk goede nummers.

Het album begint uitstekend met het gevoelige Sand In My Boots. Het is een van de weinige rustige nummers op Dangerous, maar ik vind dat Wallen juist daarin in excelleert. Dat doet hij namelijk ook op Only Thing That’s Gone. Een prachtig subtiel nummer waar Wallen samenwerkt met Chris Stapleton. De stemmen duelleren heel mooi samen en het nummer is heel intiem en niet overgeproduceerd. Nog een bekende komt langs en dat is Jason Isbell. Morgan Wallen heeft Isbell’s nummer Cover Me Up vorig jaar gecovered en besloot, gezien het succes, het nummer op te nemen voor Dangerous. En weer is de minimalistische productie dat goed wordt uitgewerkt.

Natuurlijk zijn er ook genoeg uptempo nummers te vinden. Daar weet Wallen wel raad mee. De fan wordt hierin niet teleurgesteld. Tekstueel gezien gaan die nummers dan ook grotendeels over drank (heel veel drank) en stukgelopen relaties. Het zijn onderwerpen die dit soort mainstream artiesten maar niet kunnen wegzetten. En het blijft het goed doen, de massa wordt het niet beu.

Dangerous is natuurlijk met anderhalf uur een lange zit. Houdt hier rekening mee. De plaat is als je er oprecht voor gaat zitten redelijk makkelijk af te luisteren, maar het is ook geschikt om de plaat in twee├źn te luisteren. Dat doet geen afbreuk aan de kwaliteit van de nummers. Er zullen wat nummers van Dangerous verdwijnen in mijn rotatielijst, maar om anderhalf uur dit soort mainstream country opnieuw af te spelen, dat gaat ‘m niet worden. Daarvoor zijn er veel betere country artiesten die mijn aandacht verdienen. Desalniettemin kan ik dat album op een goede manier afvinken van mijn mainstream country artiesten lijst. Mogen er dit jaar nog veel volgen.