December is niet de meest ideale maand om een nieuw album uit te brengen, maar sommige artiesten proberen het gewoon met de hoop door weinig concurrentie nog wat luisteraars te bereiken. My Brother the Wind van singer-songwriter Gwil Owen is sinds begin deze maand te vinden op streamplatforms, maar je hoort er zoals een beetje verwacht niet veel van. Opmerkelijk, want luister naar dit album en je zult moeten concluderen dat het muzikaal gezien veel waardevols te bieden heeft.
Gwil Owen is al lange tijd artiest en schreef in het verleden redelijk wat songs voor bekende artiesten zoals Toni Price, Keith Richards, Jimmy Buffett, Todd Snider en Jack Ingram. Ook werkte hij veel samen met de inmiddels overleden grootheid David Olney en produceerde het veelgeprezen tribute album Can’t Steal My Fire: The Songs of David Olney. Als soloartiest heeft hij meer dan tien albums op zijn naam staan.
My Brother the Wind is mijn eerste kennismaking met Gwil Owen en wat ik hoor spreekt mij aan. Het is duidelijk dat hij over jarenlange ervaring beschikt in het muziekvak en een geweldige songsmid is. Daar hoef je op zo’n eerste gehoor niet heel moeilijk over te doen. Gwil Owen laat op dit album Americana horen en doet alles wat je van een goed Americana album mag verwachten.
Gwil Owen werkte tijdens de productie van My Brother the Wind samen met zijn ervaren muzikale vrienden. De belangrijkste om te benoemen is Rich Brotherton. Hij fungeerde niet alleen als producer voor dit project, maar deed ook wat gitaarwerk, lapsteel, bass, percussie en achtergrondzang. Ook het vermelden waard zijn Rick Richards op de drums en Tony Crow op de keyboard.
De genoemde instrumenten vormen qua muzikaal geluid de kern van My Brother the Wind, maar hier en daar wist Gwil Owen ook nog wat andere speciale instrumenten toe te passen. Zo krijg je af en toe de viool te horen en de trompet. Dit alles resulteert in een rijk geproduceerd album en door al deze verschillende instrumenten blijft het boeiend en interessant om naar te luisteren.
Gwil Owen mag al sinds jaar en dag actief zijn in de muzikale wereld, hij blijft als artiest vooralsnog in de achtergrond spelen. Dat zal met My Brother the Wind niet gaan veranderen, maar ik vind het toch een uitstekend album om nog even mee te pakken. Dit is Americana muziek uit het boekje, kleurt veilig binnen de lijntjes en is heel professioneel geproduceerd. Er is veel om uit te kiezen qua albums, maar als fijnproever van het genre zou je Gwil Owen met My Brother the Wind op z’n minst een kans moeten geven. Door zijn ervaring en het intensief samenwerken met andere muzikanten zal hij je niet teleurstellen.
