Alhoewel No Fun In The Chrysalis al ergens begin dit jaar in mijn mailbox verscheen, heb ik het een hele lange tijd genegeerd. Er waren simpelweg veel andere albums de moeite waard om te bespreken. Nu de komende weken genoeg ruimte is om albums van eerder dit jaar te bespreken besloot ik Them Coulee Boys maar eens een kans te geven. En gelukkig dat ik dat heb gedaan, want No Fun In The Chrysalis is de moeite meer dan waard.
Them Coulee Boys maken een vorm van muziek waar niet meteen duidelijk te zeggen is wat het precies is. Ze weten met hun albums diverse genres met elkaar te vermengen en daardoor is het wel veilig om te stellen dat ze een Americana band zijn. Een beetje folk, een beetje rock, misschien ook een beetje country en Bluegrass, ze zijn niet in een hokje te stoppen en dat vind ik persoonlijk de meest interessante muzikanten om naar te luisteren.
Het is duidelijk te horen aan No Fun In The Chrysalis dat ze al een tijdje bezig zijn met muziek maken met elkaar. Het debuutalbum I Never Lied About Being in Love verscheen alweer in 2014 en vervolgens volgden er een aantal andere albums. Them Coulee Boys komen uit de Amerikaanse staat Wisconsin en maken met hun energieke muziek vooral naam in de Amerikaanse muziekscene.
Inmiddels is de band in een stadium dat ze kunnen samenwerken met de grotere spelers binnen het Americana genre. Zo waren ze in het verleden support-act van bekende bands zoals Trampled by Turtles, Los Lobos, Old Crow Medicine Show en Band of Heathens. In de studio werken ze inmiddels ook met ervaren namen, No Fun In The Chrysalis werd bijvoorbeeld geproduceerd door Grammy winnaar Brian Joseph (Sufjan Stevens, Humbird en Bon Iver).
Gelukkig dus dat ik Them Coulee Boys met No Fun In The Chrysalis alsnog wat laat in het jaar een kans heb gegeven. De songs op dit album klinken prettig in het gehoor, heel rijk geproduceerd en er valt op muzikaal gebied genoeg te beleven. De band heeft zich absoluut niet ingehouden, want je hoort een grote variatie aan instrumenten zoals verschillende gitaren, drums, pedal steels, piano, percussie en blazers. Geen half werk van deze gasten.
Er is een juiste balans op No Fun In The Chrysalis en dat is iets wat een goed album naar mijn mening moet hebben. Op sommige momenten klinkt het stevig, zit er tempo in, maar op momenten weet het ook rust te brengen met een aantal hele mooie ballads. Them Coulee Boys leveren samen met producer Brian Joseph een fantastisch album af waar je als liefhebber van Americana gewoon niet over mag klagen. Dat ik dit album zo lang heb laten liggen is zonde, maar Them Coulee Boys staan vanaf nu op mijn muzikale radar. Aanrader.
