Chapel Glass van het Amerikaanse folkduo The Glass Hours verscheen al vorige maand en is een beetje onopgemerkt gebleven door de muziekscene. Natuurlijk volkomen onterecht, want wat de ervaren singer-songwriters Megan Barbera en Brad Armstrong van de band laten horen op hun nieuwe album is het luisteren meer dan waard en mag zeker wat meer publiciteit krijgen dan er op dit moment is.
Als The Glass Hours is Chapel Glass het tweede album, want in 2024 lieten ze van zich horen met het titelloze debuutalbum. Dat album had ik op de korrel, een aantal keer beluisterd, maar tot een recensie kwam het niet. Niet dat het het niet waard was om er hier aandacht aan te besteden, maar er waren toentertijd simpelweg vele andere goede albums om te recenseren.
The Glass Hours mag een relatief nieuwe band zijn, Megan en Brad hebben al veel meer ervaring als muzikanten. Zo hadden ze voor de band allebei al een solocarrière en dat deden ze niet onverdienstelijk. Ze ontmoetten elkaar in 2022 in New York’s Hudson Valley en blijkbaar was de klik er direct, want ze begonnen in deze periode gelijk samen te schrijven en muziek te maken.
Ik hoorde met het debuutalbum van een aantal jaren geleden al dat The Glass Hours best wat kunnen, maar ik ben met Chapel Glass nog enthousiaster dan toen het geval was. Want wat ze laten horen op dit album zijn hele sterk geproduceerde folksongs, wat duidelijk alleen maar tot stand had kunnen komen door hele ervaren muzikanten. Megan en Brad tonen op dit album aan dat ze tot een van de betere singer-songwriters van het moment behoren.
Dat ze tot staat zijn om zulke prachtige folksongs te produceren komt ook doordat ze voor dit album samen hebben gewerkt met andere muzikanten. Het zijn niet de minsten, want Matt Patton van Drive-By Truckers tekent voor de bass en Jason Lucia van Blue Mountain deed de drums. De co-producer en mixer van het album is Clay Jones, bekend van Modest Mouse. De sterke, maar ook rustgevende muzikale inkleuring gaat perfect gepaard met de vocals van Megan en Brad. Al met al een plezier voor het oor.
The Glass Hours maken folkmuziek en zoals je een beetje had kunnen verwachten is het folkmuziek voor de fijnproever. Het is niet zo dat het titelloze album en Chapel Glass massa’s luisteraars weet te vinden, maar als liefhebber van het genre zou je deze band toch echt een kans moeten geven. Ze klinken op deze albums oprecht, eerlijk en je hoort aan alles dat ze muziek maken met veel overtuiging en passie. Typisch een album dat zo vroeg in het jaar vergeten kan gaan worden, maar laat het duidelijk zijn dat The Glass Hours met Chapel Glass een meer dan waardig album afleveren om een tijdje in je rotatielijst te hebben. Ze zullen niet teleurstellen.
