De Amerikaanse rootsrockband Roger Clyne & The Peacemakers lopen al best een tijdje mee in de muzikale wereld, maar weten om de een of andere reden maar geen groot publiek te bereiken. Ook ik wist tot voor kort helemaal niet wie ze waren, maar met hun vorige maand verschenen nieuwe album Hell to Breakfast ben ik helemaal bij de les en ben ik met name de afgelopen dagen enorm gaan waarderen.
Dit is niet de zoveelste rootsband in de marge, maar een rootsband met status. En dat ondanks dat ze nog steeds niet heel bekend zijn. Naast de vele albums, de eerste verscheen alweer in 1999, hebben ze ook een jaarlijks terugkerend muzikaal festival ergens in Mexico waar veel mensen op afkomen. Ook stonden ze in het verleden samen op het podium met artiesten zoals Cross Canadian Ragweed, Reckless Kelly en Vandoliers.
Dat deze band, onder leiding van frontman Roger Clyne, wat muziek kunnen maken hoeven we dan ook niet heel lang over te discussiëren. En dat dit ook echt zo is, wordt duidelijk als je gaat luisteren naar Hell to Breakfast. Ze verbergen zich muzikaal gezien geen moment en laten aan de luisteraar horen dat ze jarenlange ervaring hebben als muzikanten. Roger Clyne & The Peacemakers maken een enorm gedreven en krachtige indruk op dit album.
De muzikale inkleuring is fantastisch en ik denk dat als je van een combinatie van roots en rock & roll muziek houdt je met Hell to Breakfast best wat kan. Het zijn de elektrische gitaren waar het om te doen is bij Roger Clyne & The Peacemakers. Muzikaal gitaargeweld wil ik het noemen. Heel overtuigend hoe ze het in bijna iedere song weten te verwerken. Hier en daar ook wat Zuid-Amerikaanse trompetten en pedal steel, maar de gitaar is toch echt de ster van de show.
Het overtuigende is niet alleen te horen aan de muzikale inkleuring, maar is ook te horen aan hoe frontman Roger Clyde zijn songs vocaal gezien weet te brengen. Hij doet het sterk, hij doet het krachtig en doet het met alles wat hij in zich heeft. Een stem kan een album net wat bijzonderder maken en dat is wat Roger Clyde op Hell to Breakfast ermee bereikt. Soms wat lekker dramatisch, maar wat klinkt het toch passend bij de muziek.
Dat Roger Clyde & The Peacemakers het vooralsnog moeten doen met minimaal bereik verbaast mij een beetje, want een album zoals Hell to Breakfast bevat wel alles voor succes. Hier in Nederland in ieder geval niets aan publiciteit, we zijn nog niet echt wakker denk ik. Rootsmuziek luisteraars zouden dit album waarschijnlijk na een keer luisteren meteen nomineren voor het jaarlijstje, want dat is dit album; jaarlijstjesmateriaal. Het jaar duurt nog lang, maar ik noteer Hell to Breakfast alvast en houd Roger Clyde en zijn geweldige band vanaf nu goed in de gaten.
