Wat blijkt, Nieuw-Zeeland heeft een bloeiende en florerende muziekscene waarin er van alles gebeurt in allerlei genres. Dat heb ik de afgelopen tijd goed ontdekt en er zijn een aantal prachtige albums voorbijgekomen. Ook dit jaar zijn de Kiwi’s weer goed vertegenwoordigd op het gebied van pop muziek met als mooi voorbeeld Womb met hun nieuwe album One Is Always Heading Somewhere.
Natuurlijk werd ik op de hoogte gesteld van Womb door de platenwinkel Flying Out in Auckland. Als je interesse hebt in het reilen en zeilen in de muziekscene daar dan raad ik je je aan om je aan te melden voor de nieuwsbrief via de website. Leuk hoe ze het daar aanpakken en bijna iedere week zitten er wel interessante album tips tussen.
Womb is een dreampop band uit Te Whanganui-a-Tara, oftewel Wellington, en zijn met One Is Always Heading Somewhere alweer toe aan hun derde album. Vooralsnog is succes nog niet echt bereikt en moeten ze het doen met bescheiden aandacht. Apart, want als je luistert naar dit album zou je toch moeten denken dat dit een veel groter publiek zou aanspreken.
One Is Always Heading Somewhere doet namelijk alles wat je van een goede dreampop album mag verwachten. De songs kabbelen op een hele aangename wijze voort en het is vooral genieten van de heerlijke melodieën. Womb heeft van dit album goed werk gemaakt en de muzikale inkleuring is voortreffelijk en voorzien van verschillende laagjes. Gitaren, elektronica, drums, het is prachtig.
Maar wat mij vooral nog veel meer aanspreekt aan One Is Always Heading Somewhere zijn de vocals. Ik vind dit echt het sterke punt van Womb en geeft de songs een kwaliteitsimpuls. Helemaal de verdienste van Cello Forrester, zij neemt de zang voor haar rekening en het klinkt dromerig en bevat hier en daar ook wat melancholie. Gaat uitstekend gepaard met de muziek.
Womb is wat mij betreft met One Is Always Heading Somewhere geslaagd en laat horen dat ze met gemak de concurrentie met andere dreampop bands aankunnen. De muziek op dit album klinkt wonderschoon en het verdient om opgemerkt te worden. Waarom deze band uit Wellington weinig aandacht krijgt ontgaat mij een beetje, maar lees je dit en ben je liefhebber van dromerige pop muziek dan is dit album een aanrader van jewelste. Kiwi’s kunnen er ook wat van.
