Om als muzikant groot en bekend te worden moet je tegenwoordig best wel wat kunnen en het is niet iedereen gegund. Het merendeel blijft onbekend en moeten hard werken om er genoeg geld mee te verdienen om ervan te kunnen leven. Somebody’s Child is het pseudoniem van de Ierse singer-songwriter Cian Godfrey. Hij wist de afgelopen jaren aardig naam te maken met zijn titelloze debuutalbum en we horen dit jaar de langverwachte opvolger When Youth Fades Away.
Somebody’s Child maakt op When Youth Fades Away rockmuziek en dat is toch wel een gedurfde zet. Het genre is niet heel populair meer in het huidige muzikale landschap en maar een klein gedeelte weet echt wat te bereiken. Welke rockband haalt vandaag de dag nog een miljoenenpubliek zoals bijvoorbeeld popartiesten dat doen? Helemaal geen, maar gelukkig is er nog een markt voor, alhoewel het veel minder is dan vroeger.
Nu ik al een tijdje luister naar When Youth Fades Away wordt het duidelijk dat Somebody’s Child goed geluisterd heeft naar andere artiesten. Ik moet dan denken aan The Killers, maar ook hoor ik een Sam Fender en verder weg The War On Drugs. Laatstgenoemde band is overigens nog niet eens heel vergezocht, want er werden voor hun shows geopend door Somebody’s Child.
In When Youth Fades Away zit tempo, heel veel tempo. Somebody’s Child heeft een sterke band om zich heen weten te verzamelen en het is duidelijk dat dit geen koekenbakkers zijn. Wat vooral in positieve zin opvalt zijn de drumpartijen. Iedere song hoor je de ritmische drums en het klinkt heel krachtig vormgegeven. Ook krijgen gitaren, en in wat mindere mate elektronica, de kans om te schijnen, maar de drummer maakt hier het meeste indruk.
When Youth Fades Away is geproduceerd door Grammy winnaar Peter Katis en hij is perfect geschikt om met een artiest zoals Somebody’s Child samen te werken. Hij produceerde eerder namelijk albums voor veel andere rockbands van naam. En als je zo’n producer aan boord hebt in de studio dan weet je gewoon dat het goed komt. Kwaliteit is dan ook zeker wat je hoort op dit album en iedere song klinkt lekker in het gehoor en weet direct te imponeren zonder al te veel moeite te doen.
Krijgt When Youth Faiths Away de originaliteitsprijs? Alhoewel het allemaal heel goed klinkt, is dit kunstje natuurlijk al vele malen eerder gedaan. Maar Somebody’s Child is hip en nieuw en met dit soort songs kun je best een groot publiek bereiken. Dat doet de Ier dan ook en hij staat dit jaar op genoeg grote festivals. Ik moet zeggen dat ik de afgelopen weken aardig wat naar dit plaatje heb geluisterd en met veel plezier. De hele kritische muziekliefhebber mag dit saai vinden en dat is niet echt raar. De doelgroep van Somebody’s Child is de massa en wat dat betreft doet hij met dit album alles goed om dat te bereiken.
