Patrick Wolf, dat is een lange tijd geleden. Een behoorlijk lange tijd en natuurlijk veel te lang. De reden voor de vertraging, zijn laatste album Lupercalia dateert alweer van 2011, heeft met van alles te maken. Zo kreeg hij in de tussentijd te maken met verslavingen, financiële problemen en het overlijden van zijn moeder. Maar de afgelopen jaren is de kracht gevonden om weer wat van zijn leven te maken, en dus ook zijn muzikale carrière. En we mogen van geluk spreken.
De oplettende fan, of liefhebber van zijn muziek, wist eigenlijk al langer dat er een nieuw album aan zat te komen. Want twee jaar geleden liet Patrick Wolf al van zich horen met een korte EP genaamd The Night Safari. Op deze EP liet Patrick Wolf horen dat hij muziek maken niet verleerd is en dat hij nog steeds in staat is om prachtige songs te produceren. Zoals alleen hij dat kan. En een nieuw album was dan ook niet vermijden.
Op Crying The Neck zat ik al een tijdje te wachten, ook omdat het met een paar maanden werd uitgesteld. Express geen singles van tevoren beluistert, want een album van Patrick Wolf is naar mijn mening altijd een album om in zijn geheel te beluisteren. Als je dan al wat singles kent dan vind ik het minder verrassend klinken.
Crying the Neck stelt absoluut niet teleur en nadat ik het album een aantal dagen intensief meerdere keren per dag afspeel moet ik toegeven dat hij weer helemaal terug is. Patrick Wolf is terug en in grootse vorm, dat mag toch wel gezegd worden. Ik vind dit album zijn meest volwassenen tot nu toe, maar ook zijn meest consistente. Er staat werkelijk waar geen misser op.
Gelukkig behoudt Patrick Wolf wel dezelfde ingrediënten voor dit album en wordt er niet ver afgeweken van koers. Dat is knap, zeker gezien het feit dat het vorige album alweer uit 2011 komt. Verwacht van Crying The Neck weer volop gebruik van de viool, piano en de niet te vervelen en het unieke stemgeluid. Fans van Patrick Wolf kunnen meer dan tevreden zijn met dit nieuwe werk.
Als Patrick Wolf zijn muzikale carrière na 2011 gewoon had doorgezet, had hij in dit tijdperk denk ik veel meer aandacht gekregen dan hij nu krijgt. Natuurlijk zijn er nieuwe interviews en recensies te lezen, maar dit zijn niet de “grote” muziekwebsites. Crying The Neck vind ik veel meer aandacht verdienen. Maar goed, hij is helemaal terug en dat is het belangrijkst. Er is al aangekondigd dat er meerdere albums gaan verschijnen, een geruststellend gevoel. De donkere jaren zijn overwonnen.
