Will Hoge maakt al jarenlang muziek en doet dat met een behoorlijk hoge productiviteit. Zijn eerste album dateert alweer uit 2001 en sindsdien volgden er vele anderen. Zijn werk wordt vooral in Amerika gewaardeerd waar hij in het verleden diverse hits scoorde. Ook kreeg hij Grammy erkenning, kon hij muziek uitgeven op grote platenlabels en werken als onafhankelijke artiest. Deze singer-songwriter heeft zo’n beetje alles meegemaakt.
Ik ben niet heel erg bekend met de albums van Will Hoge, al moet ik zeggen dat ik zijn vorige album Wings on My Shoes een tijdje in mijn rotatielijst had staan. Ik besloot dat album niet te voorzien van een recensie, maar nu ik een aantal dagen zijn nieuwe album Sweet Misery op heb staan werd het mij toch duidelijk om er hier wat aandacht aan te besteden.
Want wat Will Hoge met Sweet Misery levert spreekt mij toch heel erg aan. Sommige van dit soort artiesten kunnen na zo’n lange tijd muziek produceren wat uitgeblust klinken, maar daar hebben we hier absoluut niet mee te maken. Dit album klinkt creatief geproduceerd en vol inspiratie. De songs zijn effectief in wat ze doen en zijn een waar plezier om naar te luisteren.
Will Hoge besloot om na zijn vorige studioalbum wat terug te kijken naar het verleden en een aantal van zijn eerste albums back in the day opnieuw op te nemen. Zijn eerste albums waren vooral rock georiënteerd en dat geluid beviel hem zo goed dat hij het gevoel weer wilde herbeleven met nieuw studiowerk. Vandaar dat je op Sweet Misery veel gaaf gitaarwerk hoort waardoor je dit album min of meer Americana rock kunt noemen.
De bedoeling van Will Hoge met Sweet Misery is om een goede luisterervaring te bieden met de volume op maximaal. Wat mij betreft is hij hier goed in geslaagd, want alle songs vragen duidelijk om de volume op tien te zetten. In iets meer dan een half uurtje hoor je een singer-songwriter met een liefde voor het muziekvak. Hij doet werkelijk waar alles goed met dit album.
Will Hoge mag een doorgewinterde artiest zijn die van alles heeft meegemaakt, ondanks dat is hij nog steeds niet heel bekend. Opmerkelijk. Je zou denken dat hij inmiddels bij de grote jongens zou horen. Hij was er dus wel al vroeg bij en het knappe is dat hij na zo’n lange tijd nog steeds geweldige albums binnen het Americana genre weet te produceren. Sweet Misery is alweer zijn vijftiende album en klinkt voortreffelijk. Laten er nog vele volgen, ik ben overtuigd.
