Als Joseph Arthur van zich laat horen dan let ik altijd goed op, want hij heeft door de jaren heen een geweldig oeuvre opgebouwd. Zowel zijn werk als soloartiest als projecten met andere muzikanten zijn de moeite meer dan waard. Het mag niet altijd even toegankelijk zijn, hij heeft allang bewezen dat hij een hele sterke singer-songwriter is. Dit jaar is er het tweede album samen met Peter Buck (R.E.M.) en het is weer een net en gaaf geproduceerde rockplaat geworden.
Joseph Arthur werkte voor het eerst samen met Peter Buck in 2018 en dat album vind ik aardig en bevat een aantal hele mooie momenten. Je merkt aan dat album dat er hele ervaren muzikanten aan het werk zijn en dat ze best wat muziek kunnen maken. Voor dit tweede album, zeven jaar later, hebben ze het wat groter aangepakt en waren er nog meer ervaren muzikanten in de studio.
Zo werkte Arthur Buck samen met niemand minder dan producer Jacknife Lee. Een Grammy winnaar en bekend van samenwerkingen met R.E.M., U2 en Taylor Swift. Daarnaast deed er voor Arthur Buck 2 een sterrenband mee met namen zoals Scott McCaughey, Linda Pitmon en Gregg Foreman. Muzikanten van naam en met een behoorlijke reputatie binnen de rockscene.
Arthur Buck 2 is dan ook helemaal ideaal voor liefhebbers van rockmuziek. Zo hoor je op de meeste songs dat er gebruik wordt gemaakt van gave elektrisch gitaren. Dit instrument krijgt logischerwijs vrij spel van Arthur Buck en maakt de muziek sterk en krachtig. Als je zoveel ervaren rockmuzikanten om je heen hebt dan moet je er uiteraard optimaal van profiteren. Dat is precies wat deze mannen doen.
Eerlijk moet ik bekennen dat Arthur Buck 2 niet meteen bij mij landde. Dat is niets nieuws, meestal heb ik dat met de muziek van Joseph Arthur, het is echt meerdere keren luisteren voor de waardering. Dit album is dan ook niet meteen de meeste melodieuze, maar het heeft zo zijn momenten en op een gegeven moment ga je op de details letten en concludeer je dat de muziek toch wel heel goed is.
Ik waardeer de muziek van Joseph Arthur enorm en luister er met enige regelmaat nog steeds naar. Maar dit is niet voor iedereen en daardoor is hij nog steeds niet heel populair. Natuurlijk heb je albums zoals The Graduation Ceremony, The Family en Come Back World, prima toegankelijke albums. Maar toch blijft zijn bereik beperkt. Te apart en excentriek denk ik. Maar goed, project Arthur Buck 2 is weer een aardige toevoeging aan al het bestaande en hopelijk kunnen we volgend jaar nieuw solowerk horen. Dan ben ik er absoluut weer bij.
