Nieuwe muziek van Waylon Jennings is altijd welkom. Maar wie had op dit moment in tijd nog gedacht dat er zoveel onuitgebrachte muziek klaar staat voor de wereld? Ik in ieder geval niet en met Songbird horen we het eerste album uit de muzikale kluis. En dit is absoluut niet alles, want Shooter Jennings heeft beloofd dat er de komende jaren nog twee albums zullen verschijnen. Wat een geluk is dit toch.
Het is altijd maar afwachten wat er van dit soort albums wordt gemaakt, maar Songbird is echt goed en doet weer verlangen naar de periode van de jaren ‘70 toen Waylon Jennings op de top van zijn kunnen was. De songs van dit album stammen dan ook uit zijn outlaw periode en persoonlijk vind ik dat hij toen zijn beste werk uitbracht. Ik zal waarschijnlijk niet de enige zijn.
Songbird is geen album met nieuwe songs, maar eentje met alleen maar covers. Als je een muziekpurist bent dan zal je vast wat titels herkennen, zoals bijvoorbeeld opener Songbird van Fleetwood Mac. Of After the Ball van Johnny Cash. Of (I Don’t Have) Any More Love Songs van Hank Williams Jr. Maar toch blijven het vergeten songs waar bijna niemand in deze tijd bekend mee is.
Songbird doet qua muziekstijl dus echt denken aan de outlaw periode van Waylon Jennings en daar ben ik best enthousiast over. Natuurlijk verscheen in het decennia daarvoor ook genoeg moois en ook na het outlaw avontuur waren de albums best te doen. Maar albums zoals Honky Tonk Heroes, Lonesome, On’ry and Mean, Waylon & Willie, Are You Ready For The Country en Dreaming My Dreams, de beste albums uit het oeuvre.
En daar vind ik Songbird heel mooi tussen passen, alhoewel het dus geen nieuw werk is. Dat maakt de luisterervaring er niet minder op, want het is zoals gezegd in dezelfde muziekstijl. Dit betekent dat er qua muziek weer flink gebruik wordt gemaakt van Waylon’s band The Waylors met onder andere de legendarische muzikanten Ralph Mooney op de pedal steels en Richie Albright op de drums.
Shooter Jennings heeft met Songbird een geweldig album uit de muzikale kluis van zijn vader gehaald met hier en daar wat minimale aanpassingen. Ik had dit album echt nooit verwacht en ook niet dat het zo goed zou zijn. Songbird past met gemak tussen alle albums uit de outlaw periode van Waylon Jennings en dat zegt toch wel wat. We mogen niet klagen, maar toch hoop ik stiekem dat het volgende album een album wordt met origineel materiaal.
