Sorrows van de Oostenrijkse band The Ghost And The Machine heeft vorig jaar in november nagenoeg geen publiciteit gekregen en dat vind ik toch altijd wel wat opmerkelijk aangezien alles aanwezig is voor succes. Het zal vast te maken hebben dat deze band uit Oostenrijk komt en daardoor niet een heel groot bereik heeft. Jammer, want Sorrows is met haar vele donkere tonen ideale emo-muziek om tijdens deze winterse dagen veel muziekliefhebbers aan te spreken.
The Ghost And The Machine bestaat al sinds 2012 en is opgericht in Wenen door Andi Lechner. Hij heeft het voor elkaar gekregen om een band om zich heen te verzamelen met genoeg ervaring. Martti Winkler op de accordeon en synthesizers, Hannes Wirth op de gitaar, Lina Neuner op de bass en Aurora Timón Hackl tekent voor de drums. Ze hebben inmiddels met elkaar vier albums weten te produceren.
Wat mij met name gelijk al aansprak aan Sorrows is de Photoshop albumcover. Sommige albumcovers hebben helemaal niets te maken met muziek van het betreffende album, maar deze albumcover reflecteert heel best op wat je te horen gaat krijgen. Donker van toon dus en niet meteen de vrolijkste muziek om naar te luisteren. Duidelijk bewust gedaan, The Ghost And The Machine houden het op dit album heel zwaar en melancholisch.
Ik moet zeggen dat ik tijdens de eerste paar keer luisteren wel wat moest wennen aan het zwaarmoedige van Sorrows. Het is niet een album dat je zomaar tijdens een feestje opzet en ik vind dat je er echt de tijd voor moet nemen. Een rustige omgeving zou perfect werken met een goede koptelefoon en het liefst ook nog eens heel grauw weer. Dit zijn de beste ingrediënten voor dit album en zo kom je tot de beste luisterervaring.
Veel van de songs bevatten een redelijk laag tempo en kabbelen aardig voort. Maar The Ghost And The Machine weten niet alleen daarin te excelleren, maar op sommige songs weten ze ook duidelijk het tempo te verhogen. Dat zorgt voor een prettige balans en maakt het niet te eentonig. En de stem van frontman Andi Lechner heb je natuurlijk ook nog en zijn zwarte zang versterkt alleen maar meer de lage en donkere tonen.
Ondanks dat bijna niemand van The Ghost And The Machine heeft gehoord is Sorrows meer dan de moeite waard. Er staan een paar bovengemiddelde songs op en het album zou het veel beter doen als de band bijvoorbeeld in Amerika zou optreden. Ze houden het vooralsnog in Oostenrijk en omgeving en zullen niet zo happig zijn om verder te kijken dan dat. Ik ben bekend met Sorrows door een promo-cd en raad je aan om ze eens te gaan luisteren. Niet de meest vrolijke muziek zoals gezegd, maar wat deze band laat horen is echt helemaal niet verkeerd.
