In de Belgische popscene gebeurt er heel veel en zoals ieder jaar verschijnen er weer tal van nieuwe interessante albums. Dit jaar zijn ze er wel heel vroeg bij, want RAMAN. laat deze week van zich horen met zijn debuutalbum I do. Een album dat echt even de tijd nodig heeft om te waarderen, maar voor mij bleek dit de afgelopen tijd een heuse groeiplaat waar de soberheid in de muziek heerst, maar aan de andere kant ook heel hoopvol weet te klinken.
RAMAN. heeft een lange tijd toegewerkt naar dit debuutalbum, want al in 2019 verscheen zijn EP Birth of Joy, met vervolgens wat singletjes hier en daar. Inmiddels staat er een ervaren band met Kris Auman op de bas en Sylvester Vanborm op de drums. Koen Gidsen fungeerde voor I do als producer en speelt de saxofoon en klarinet en er zijn ook bijdragen van David Poltrock op de mellotron en keys en Esther Coorevits op de altviool.
Tsja, wat moet je er van vinden na zo’n eerste keer luisteren vroeg ik mij af. Ik was niet meteen enthousiast over I do en het had een tijdje nodig voordat ik de ware schoonheid van dit album ontdekte. Dat heeft alles te maken dat dit gewoon geen eenvoudig album is en je er de oprechte aandacht aan moet geven. Pas dan merk je RAMAN. een heel mooi en sterk album heeft afgeleverd.
Sober is I do absoluut te noemen en het tempo ligt bij veel songs niet heel hoog. Toch weet RAMAN. op sommige momenten uit te halen met wat zwaardere gitaargeluiden zoals bijvoorbeeld op single en albumopener Mantra. Het brengt de juiste balans tussen de wat tragere en donkere songs van het album. Wat dat betreft zijn er de juiste keuzes gemaakt en blijft het niet alleen maar wat voortkabbelen.
We willen graag labeltjes plakken op muziek, maar dat is bij I do nog niet zo heel makkelijk. Het heeft zeker iets weg van popmuziek, want er zijn wel degelijk pakkende melodieën te horen waardoor het wat toegankelijker wordt om te luisteren. Maar ook lees ik dat men de muziek op dit album blues noemt, en dat kan ik ook wel weer begrijpen door het gave gitaarwerk. Wat het ook is, RAMAN. intrigeert absoluut.
Of I do straks in de jaarlijstjes gaat verschijnen is nu natuurlijk lastig te zeggen, maar het debuut van RAMAN. heeft zeker de potentie. Het zal in ieder geval niet in de jaarlijstjes staan met alleen maar hypes en weinig verrassingen, want daar is dit album te apart en excentriek voor. Maar voor de fijnproever van popmuziek en doorzetters kan deze muziek veel voldoening geven en het zomaar een van je favoriete albums van het jaar worden. Zeker niet makkelijk, maar blijf luisteren. Wat mij betreft een van de verrassingen van deze maand.
