Singer-songwriter Garrett Kato maakte vier jaar geleden met Small Town Rituals een uitstekend album, wat hem terecht veel lovende kritieken en recensies opleverde. Zijn muziek is te typeren als indiefolk waar vooral ingespeeld wordt op emotie en gevoel. Dit jaar is deze Canadees, wonend in Australië, helemaal terug met Whenever I Go. Een album dat op zich niet heel veel vernieuwend klinkt, maar oh wat klinkt dit toch wel allemaal weer mooi.
Ik was erbij toen Garrett Kato Small Town Rituals uitbracht en ook ik was net zoals velen enorm positief over wat ik hoorde. Toen al hoorde ik dat hij in zijn songs enorm veel emotie wist te verwerken en in te spelen op de gevoelige kant van de luisteraar. Het kabbelt allemaal op een rustige manier voort, maar dit soort muziek blijft ontzettend effectief en krachtig in zijn eenvoud.
Garrett Kato is een begaafde singer-songwriter, maar hij excelleert niet alleen op dit gebied, maar speelt ook de rol als producer voor andere artiesten. Zo werkte hij in het verleden al met artiesten als Ziggy Alberts en Steph Strings. Hij weet zijn weg in de studio inmiddels heel goed te vinden en met zijn jarenlange ervaring weet hij hoe kwalitatieve songs te produceren. Garrett Kato is wat betreft een veelzijdige alleskunner.
Ik vergeleek Garrett Kato toentertijd met een artiest zoals Noah Gundersen en daar doet hij mij nog steeds veel aan denken. Ze produceren keurig geproduceerde indiefolksongs met bescheiden gebruik van instrumenten. De basis bij dit soort singer-songwriters ligt vaak bij de akoestische gitaar en dat is ook op Whenever I Go weer zo. Maar uiteraard mag de piano niet ontbreken en krijg je ook regelmatig te horen. Om het muzikaal gezien nog interessanter te maken hoor je ook drums.
Veel meer dan dat ook niet, maar ondanks het minimaal gebruik van instrumenten klinkt het allemaal heel toegankelijk en hoef je weinig echte moeite te doen om de muziek te waarderen. Wat ook belangrijk is op de albums van Garrett Kato zijn de vocals. Hij beschikt namelijk over een hele dromerige stem en dat is iets wat perfect bij dit soort singer-songwriter albums past. Niet dat het zo uniek is, maar het gaat zo goed samen met de muziek.
De muzikale carrière van Garrett Kato mag je inmiddels toch wel een groot succes noemen en met name in Australië bereikt hij veel. Hij krijgt de kans om op te treden voor een massaal publiek en zijn albums doen het op streamplatforms uitstekend. Feit blijft dat naar dit soort indiefolkmuziek veel mensen luisteren. Vind ik niet raar, want albums zoals Whenever I Go spelen zoals gezegd in op het gevoel. Mooie en stijlvolle muzikale inkleuring, positieve teksten en kalme zang, meer heb je soms ook echt niet nodig. En dan heb je zomaar veel mensen naar je luisteren.
