Walnut Street is niet het meest besproken album van dit moment, verre van zelfs, maar het is wel een album meer dan de moeite waard een kans te geven. Het album krijgt heel weinig waardering, maar waar dat precies aan ligt vind ik lastig te verklaren. A Box of Stars maakt een vorm van indiemuziek en weet met divers gebruik van instrumenten en donkere zang de luisteraar te betoveren en voor zich te winnen.
A Box of Stars is het muzikale project van Macaulay Lerman. Hij is een veelzijdige creatieveling, want naast het produceren van muziek schrijft hij ook poëzie en maakt hij foto’s. Sinds 2018 is hij actief als muzikant en inmiddels zijn er een aantal albums verschenen. Wat duidelijk wordt als je naar de streamingplatforms kijkt is dat het niet bepaald een heel groot succes is. Maar gelukkig weerhoudt dit hem er niet van om gewoon lekker door te gaan.
Gelukkig, dat zeker, want Walnut Street vind ik zoals gezegd een album meer dan de moeite waard een kans te geven. Ondanks dat A Box of Stars weinig liefde ontvangt van de luisteraar zou je denken dat men niet goed luistert. De songs zijn heel netjes geproduceerd en er zit echt heel veel werk in. Het gebruik van de diverse instrumenten is fantastisch en je hoeft muzikaal gezien geen moment te vervelen.
A Box of Stars heeft een aantal ervaren muzikanten om zich heen weten te verzamelen, je hoort het aan alles. Zo spreekt mij met name de viool van Jens Hyberston enorm aan, maar vind ik ook de elektrische gitaren van Eric George (tevens producer van het album) en Bo Malcolm subliem uitgevoerd worden. De muziek is heel rustig van toon en is alles behalve groots geproduceerd.
Wat mij ook zo aanspreekt aan Walnut Street zijn de vocals. Ten eerste beschikt Macaulay Lerman over een hele sterke stem. Het is zwaar en donker van toon. Zeker ook melancholisch, niet de vrolijkste, en daardoor moest ik tijdens het luisteren direct denken aan een artiest als Bill Callahan. Lerman krijgt af en toe ondersteuning van Katy Hellman, wat het nog interessanter maakt. Ze passen goed bij elkaar.
Dit alles maakt Walnut Street voor mij een van de betere obscure indiealbums van het moment en hoewel bijna niemand het erover heeft ben ik toch heel enthousiast over dit album. Ik ben het steeds meer gaan waarderen en voor mij is het een groeialbum gebleken. A Box of Stars verdient dus echt wel wat meer waardering dan het op dit moment krijgt, maar ik begrijp ook wel dat een album zoals Walnut Street het moet doen met weinig. Vooral als er weinig aan PR wordt gedaan. Desalniettemin, luisteren waard als je in een weemoedige bui bent. Dit album zal je veel voldoening geven.
