Iets minder dan twee jaar geleden verscheen het debuutalbum This Is The Fire van Adam Lytle. Het maakte toentertijd veel indruk op me, maar ik was het eerlijk gezegd alweer een beetje vergeten. Toen ik een aantal weken geleden Altars zag verschijnen was ik wel verbaasd, want ik had niet zo snel een opvolger verwacht. Gelukkig zat Adam Lytle de afgelopen tijd niet stil, want dit nieuwe album is een waardige opvolger van het debuut.
Adam Lytle is geen nieuwkomer in de muziekscene, want hij deed eerder zijn ding al in verschillende bandjes. Maar de afgelopen jaren was het voor hem tijd om aan zijn solocarrière te werken en dat leverde met This Is The Fire een indrukwekkend en sensationeel album op. Het album kenmerkt zich vooral door de donkere grauwe tonen, zowel in de muzikale inkleuring als de zang. En daar is met het recent verschenen Altars helemaal niks aan veranderd.
Dit soort indie muziek moet je liggen en ik kan begrijpen dat het niet voor iedereen is. Over het debuutalbum van een aantal jaren geleden heb ik weinig gehoord qua recensies en ook op streaming services scoort het album bescheiden en minimaal. Het is muziek waar je in de stemming voor moet zijn en ik gaf al eerder aan dat dit typisch donkere dagen muziek is.
Als ik nu zo de afgelopen dagen naar buiten kijk zijn het alles behalve donkere dagen, maar toch maak ik graag ruimte vrij om Altars een kans te geven en te bepalen of Adam Lytle wederom een indrukwekkend album weet af te leveren. En na één keer luisteren was ik gelijk alweer overtuigd van dit album en weet hij wederom geweldig werk af te leveren. Dit is muziek waar ik ook graag naar luister en waar ik veel plezier uit kan halen.
Adam Lytle komt uit New York, maar reisde voor Altars af naar verschillende Europese steden om inspiratie op te doen. Het heeft de muziek goed gedaan, want het klinkt allemaal weer heel gaaf geproduceerd en soms ietwat dramatisch en theatraal. Dit komt door de grauwe instrumentatie, maar zeker ook door de donkere zang en teksten van Adam Lytle. Het is niet zo dat dit album heel ontoegankelijk is, liefhebbers van indie muziek zitten met Altars gelijk goed.
Of Adam Lytle met Altars dit keer wel groot gaat scoren blijft afwachten. Ik vind de melancholie fantastisch om naar te luisteren, maar ik kan ook begrijpen dat niet iedereen dit soort muziek even goed kan waarderen. Het was even een verrassing toen ik Altars zag verschijnen, maar gelukkig maakt Adam Lytle het voor mij weer helemaal waar en beleef ik er weer veel plezier van. Ik vond en vind zijn muziek nog steeds voor donkere dagen, maar ach ook op deze zonnige dagen neem ik het album gewoon even mee. Heel mooi.
