Toen ik Goodwin een aantal weken geleden in een releaselijst zag staan ging er niet meteen een belletje rinkelen. Maar ik had natuurlijk gelijk beter moeten weten. Goodwin is namelijk de frontman van de geweldige Britse band The Slow Show. Een relatief jonge band met een aantal fantastische albums op hun naam. En je raadt het al, Rob Goodwin gaat solo met debuutalbum Peekaboo.
Als je The Slow Show nog niet kent dan is het absoluut waard om eens wat albums van ze te luisteren. Still Life, Lust and Learn, Dream Darling, Subtle Love, allemaal de moeite waard. Zeker als je van rustige melancholische indiemuziek houdt, want daar zijn ze de beste in. De vergelijking gaat vaak op met The National, maar deze vergelijking vind ik tegenwoordig niet meer passen, want The Slow Show heeft inmiddels een heel eigen geluid gecreëerd.
Ik was in eerste instantie dan ook een beetje verrast dat Rob Goodwin heeft besloten om solo te gaan. The Slow Show zijn met name in Groot-Brittannië en Europa een groot succes en ze hadden makkelijk na hun laatste album Subtle Love met een nieuw album kunnen komen. Dat deden ze dus niet en besloten voor nu ieder hun eigen weg te gaan. Heel eerlijk, als je luistert naar Peekaboo dan hoor je weinig verschillen met The Slow Show.
Weinig verschillen, maar er zijn wel degelijk dingen anders gedaan. En dan gaat het vooral over de muzikale inkleuring. De muziek met The Slow Show is veel voller van kleur en er worden veel meer instrumenten gebruikt. Goodwin maakt het met Peekaboo nog donkerder en de songs zijn voorzien van de piano. Ook hoor je af en toe de akoestische gitaar en heel heel af en toe strijkers. Niet meer dan dat.
Ik was best verrast, maar ook enthousiast, toen ik hoorde dat Rob Goodwin solo zou gaan en Peekaboo stelt gelukkig niet teleur. De muziek is werkelijk waar prachtig stijlvol geproduceerd en er zijn genoeg mooie memorabele momenten te horen. Dat gaat heel goed gepaard met de stem van Goodwin. Nog steeds donker, grauw en laag van toon als wat, niet iedereen zal het wat aan vinden. Persoonlijk vind ik het een van de mooiere stemmen binnen het indiegenre.
Dit solowerk vind ik uitermate goed geslaagd en weet te concurreren met de albums van The Slow Show. Het klinkt wat minder gelaagd, minder groots, maar ook het minimale gebruik van instrumenten klinkt als magie. Goodwin is daarnaast een hele sterke verhalenverteller en dat laat hij duidelijk weer blijken op Peekaboo. Even The Slow Show vergeten en genieten van Goodwin als soloartiest. Wat blijft dit toch machtig mooie muziek.
