Spookfolk noemt men in Nieuw-Zeeland de muziek van Greta O’Leary uit Wellington. Dat vind ik helemaal een terechte benaming, de muziek van deze jonge singer-songwriter klinkt op veel momenten donker, huiveringwekkend bijna, en ze creëert echt een heerlijke sfeer. Momenteel is het aan de andere kant van de wereld herfst aan het worden en daar doet dit album het heel goed bij.
Greta O’Leary is een van de vele singer-songwriters in Nieuw-Zeeland. Kiwi’s nemen hun muziekscene behoorlijk serieus en het is er geen moment saai. Het leverde dit jaar al prachtige albums op van Reb Fountain, Neive Strang en Marlon Williams, om er maar een paar op te noemen. En er zullen de komende maanden vast meer interessants verschijnen.
Het onderscheidende van Greta O’Leary is de muzikale inkleuring. Als je op dit moment behoefte hebt aan zomerse muziek dan is River Dark niet aan te raden. Maar als je iemand bent die zich tijdens het muziek luisteren niet laat beïnvloeden door het weer dan kan je dit album gerust opzetten en heb je met dit album een pareltje.
River Dark is het debuutalbum van Greta O’Leary en ze heeft er alles aan gedaan om het zo professioneel mogelijk aan te pakken. Zo produceerde Jol Mulholland het album en hij krijgt in Nieuw-Zeeland veel waardering voor zijn producerswerk. Niet alleen hij weet de muziek op dit album te voorzien van ongekende schoonheid, maar ook ervaren muzikanten Cass Basil, Alastair Deverick, Callum Passells en Anita Clark.
Dit betekent dat als je interesse hebt in mooie en variërende instrumenten je bij River Dark aan het juiste adres bent. Alle songs zijn voorzien van prachtige laagjes en het is een groot plezier voor het oor. En de muzikale inkleuring gaat uitstekend gepaard met de wonderschone stem van Greta O’Leary. Dromerig, bijna hypnotiserend, het klopt allemaal op dit album.
Ik hoor niet veel over River Dark en Greta O’Leary moet het vooralsnog doen met weinig aandacht. Ze lijkt het te moeten doen met de muziekscene in Nieuw-Zeeland en alhoewel er van alles gaande is, is het bereik daar niet groot. Dit album werd getipt door de enthousiaste medewerkers van Auckland’s platenzaak Flying Out en heel veel meer hoor ik eigenlijk niet over Greta O’Leary. Zonde wat mij betreft, want wat is dit toch een indrukwekkende plaat en eentje waar best maar aandacht aan mag worden besteed. Laat je door deze muziek betoveren.
