Bluegrass is een genre dat een beetje een oubollig imago heeft, maar dat allang niet meer is. Zo zijn er de afgelopen jaren nieuwe artiesten op het podium verschenen met een uniek geluid dat een groot publiek aanspreekt. In Nederland mag het genre bijna niet bekend zijn, in Amerika is het hip and happening. Denk alleen al aan Billy Strings, hij maakt Bluegrass in zijn eentje een genre dat er weer toe doet. Genoeg andere artiesten met prachtige albums, zoals John Depew.
Bell of Hope is recent verschenen en alhoewel John Depew het als een soloalbum ziet doen er genoeg andere personen mee om het geluid op dit album vorm te geven. Zo zie je op de hoes dat ook Peter Oviatt en Calvin Bennett meedoen. Oviatt doet de banjo en Bennett de upright bass. John Depew is een geweldenaar met de mandoline, het meest dominante instrument op dit album.
Als je naar Bluegrass luistert van de vorige eeuw dan kan ik begrijpen dat het niet voor iedereen even interessant is. Het kan best gedateerd klinken en pittig om naar te luisteren. Gelukkig heb je tegenwoordig het zogenaamde progressieve Bluegrass wat veel toegankelijker is voor een groot publiek. Het klinkt allemaal net wat prettiger om naar te luisteren zonder dat je hoeft te denken naar een plaat uit een ver verleden te luisteren.
Bell of Hope vind ik ook best toegankelijk om naar te luisteren, alhoewel er ook momenten zijn waar je naar pure Bluegrass aan te luisteren bent. Niet heel storend, want over het algemeen klinkt de instrumentatie fijn in de oren en is er genoeg dynamiek met verschillende tempowisselingen. John Depew is een geweldige muzikant met ontzettend veel talent in het creëren van intense en spannende songs.
Met Bell of Hope hoef je je dan ook geen moment te vervelen. Zeker als je altijd al interesse hebt gehad in snaarinstrumenten dan zul je met dit album veel plezier beleven. Maar ik denk ook dat de neutrale muziekliefhebber veel waardevols uit dit album kan halen. John Depew schreef er overigens ook gewoon teksten bij en dat hoor je op iedere song, geen instrumentals.
John Depew is vooralsnog een onbekende muzikant en mag dromen wat een Billy Strings op dit moment allemaal aan het doen is en wat voor successen hij heeft. Desondanks vind ik Bell of Hope kwalitatief uitstekend en biedt genoeg interessants voor liefhebbers van muziek luisteren. Niet iedere artiest heeft het geluk aan zijn zijde, maar dat dit album opgemerkt mag worden door veel meer publiek vind ik niet heel vreemd om te concluderen. Luister naar Bell of Hope en laat je overweldigen door de kracht van Bluegrass.
