Met het vorig jaar verschenen Nothing Here’s the Same brak Americana artiest Jonathan Peyton samen met zijn vrouw Abigail door bij een groter publiek. Misschien was het niet met dat album, maar meer met wie ze in die periode allemaal samenwerkten. Zo mocht het duo onder andere shows openen voor populaire artiesten zoals Zach Bryan, Charles Wesley Godwin en Drew Holcomb. Profiteren hebben ze zeker gedaan, wat je ook wel een beetje ziet aan streams. Maar het album op zich vond ik heel prettig om naar te luisteren.
Tijdens dat vorige album kregen ze de kans om samen te werken met Sadler Vaden en zo’n kans laat je natuurlijk niet liggen. Sadler Vaden is onderdeel van The 400 Unit, de band van Americana grootheid Jason Isbell, en produceerde het album van Jonathan & Abigail Peyton. Voor het net verschenen How We’ve Come So Far, anderhalf jaar na de vorige, werd er besloten om de productietaken in eigen handen te houden.
Jonathan Peyton produceerde How We’ve Come So Far en ook deze keuze pakt wat mij betreft goed uit. De songs klinken muzikaal gezien gelaagd en er wordt vooral niet ingehouden met instrumenten. Alles is wel zo’n beetje aanwezig wat je zou mogen verwachten van een goed Americana album. Verschillende snaarinstrumenten zoals pedal steels, fiddles, gitaren en mandoline zijn allemaal te horen en klinken voortreffelijk.
Er is vrij weinig bekend over wie wat gedaan heeft op How We’ve Come So Far, maar Jonathan en Abigail Peyton hebben duidelijk hoorbaar een fantastische band om zich heen weten te verzamelen met buitengewone talenten. De songs zijn even sterk, zo niet sterker, dan Nothing Here’s the Same en dat is knap als je nagaat dat dit album vorig jaar verscheen. Ze hadden blijkbaar genoeg inspiratie om zo kort na elkaar twee albums van hoog niveau te produceren.
Wat wel duidelijk wordt tijdens het luisteren is dat Abigail Peyton ook een aantal songs de gelegenheid krijgt om haar stem te laten horen en dat doet ze helemaal niet onverdienstelijk. Ze heeft een engelenstem en met een soloalbum zal ze vast en zeker net zo succesvol zijn als met haar man. Jonathan heeft op How We’ve Come So Far nog altijd de leiding en ook zijn stem doet het goed en is overtuigend en onderscheidend genoeg.
Over How We’ve Come So Far hoor je vooralsnog niet veel op internet en dat verbaast mij een beetje. Ze hebben in het recente verleden opgetreden met grote namen dus je zou verwachten dat het album de aandacht zou moeten krijgen die het verdient. Soms heb je geluk nodig, Jonathan en Abigail Peyton moeten het tot nu toe doen met relatief weinig bereik. Ik vind How We’ve Come So Far, net zoals het vorige album, geweldig en hoop dat ze het vuur, de passie en het enthousiasme behouden om door te gaan. Dit is Americana muziek zoals Americana muziek hoort te zijn.
