De meningen zijn verdeeld of artiesten hun stijl van muziek door de jaren heen moeten veranderen. Als ze het niet doen krijg je met ieder nieuw album weer de opmerking dat het wel heel veel van hetzelfde klinkt. En als ze het wel doen krijg je vaak de opmerking dat ze toch wel terugverlangen naar het oude geluid. Kishi Bashi is vooruitstrevend, progressief, en doet met Kantos lekker wat hij wil.
Kishi Bashi heeft inmiddels een aardig oeuvre staan en produceerde een aantal geweldige songs, naar mijn mening zelfs wat klassiekers. Natuurlijk was het album Omoiyari (2019) het hoogtepunt waar alles samen kwam en hij liet horen hoe sterk en getalenteerd hij is. Een niet te vervelen tijdloos album waar je alleen maar met veel voldoening en plezier naar kan luisteren.
Maar dat was toen en nu is nu. Vorig jaar verscheen Kantos en ik heb het idee dat de meningen, met name onder de trouwe fans, verdeeld zijn. Wat Kishi Bashi hier voornamelijk laat horen zijn pop songs met elektronische invloeden. Je ziet het al aan de albumcover en is gelijk duidelijk dat de muziek uit de jaren tachtig als inspiratiebron wordt gebruikt. Niks aan de hand toch?
Dat het Spotify account van Kishi Bashi aangeeft bij het nieuwe album “Actually, This Is Kishi Bashi”, een playlist met de nieuwe songs aangevuld met oudere songs, zegt denk ik al genoeg. Kantos is niet de Kishi Bashi zoals we hem kennen en hij gaat op avontuur, de dansvloer op zoals je wil. En eerlijk gezegd vind ik het heel wat hebben en hij weet het op een originele wijze uit te voeren.
En het is niet zo dat de viool, het instrument dat Kishi Bashi als virtuoos beheerst, ontbreekt op dit album. Het is wel degelijk te horen, maar toch krijgt de elektronica het podium en domineert. Ik moest even wennen aan dit nieuwe geluid, maar na dit album de afgelopen weken intensief te hebben geluisterd ben ik Kantos enorm gaan waarderen en hoor alleen maar prachtige songs.
Wat mij betreft slaagt Kishi Bashi met deze koerswijziging, al begrijp ik ook dat de doorgewinterde fans er niet zoveel mee hebben. Zij willen vooral zachte en zoete songs voorgeschoteld krijgen waarmee te zwijmelen is. Toen ik een concert van een paar jaar geleden bezocht waren er namelijk veel jonge vrouwelijke bezoekers en stelletjes. Maar goed, Kantos dus, een album waar Kishi Bashi op straalt en waar hij wederom ons zijn kracht als artiest laat horen. En laat hem maar gewoon zijn ding doen en het komt goed.
