Langhorne Slim timmert al meer dan twintig jaar aan de weg als Americana artiest en dat doet hij met behoorlijk veel succes. Zijn albums bereiken namelijk vele luisteraars en hij lijkt met ieder nieuw album beter en sterker te worden. The Dreamin’ Kind is alweer zijn negende en doet dingen net even wat anders dan anders. Dit keer is de keuze gemaakt om meer rock & roll te brengen.
Ik ben niet geheel onbekend met Langhorne Slim, want zijn vorige album Strawberry Mansion (2021) stond hier toentertijd een tijdje in de rotatielijst. Blijkbaar heeft het weinig echte indruk gemaakt, want ik besloot het album niet te recenseren. Ik vond dat ik dat meer eens moest goedmaken met The Dreamin’ Kind, want deze lange man is binnen de Americana scene meer dan gewoon een van de velen.
Voor The Dreamin’ Kind besloot Langhorne Slim zaken dus iets anders dan anders te doen. Hetzelfde trucje steeds opnieuw doen is niet aan hem besteed en dat is iets waar ik altijd wel waardering voor kan opbrengen. Dit keer is er veel meer rock & roll te horen, iets waar ik op zich weinig moeite mee heb. De elektrische gitaren zijn meer dan aanwezig en de songs bevatten energie en tempo.
Dat er rock & roll verwerkt is in de songs op The Dreamin’ Kind mag ook zeker de verdienste zijn van producer Sam Kiszka. Langhorne Slim besloot hem te benaderen om samen te werken en je zult hem kunnen herkennen van de band Greta Van Fleet. Deze band staat bekend om hun rocksongs en dat is iets wat terug te horen is op dit album. Echter is het ook weer niet zo dat het een hele transformatie is, de Americana invloeden zijn ook zeker aanwezig.
Dit betekent dat Langhorne Slim ook gewoon heeft besloten om redelijk wat traditionele instrumenten op The Dreamin’ Kind te verwerken. Zo hoor je bijvoorbeeld genoeg muzikale prettigheden zoals strijkers, akoestische gitaren, banjo en piano. Ja, het weet aardig te rocken op zijn tijd, maar doet dat met mate en het is niet een volledig rock & roll album geworden. Het samenbrengen van Americana en rock werkt naar mijn mening perfect.
Langhorne Slim is met zijn meer dan twintig jaar ervaring in de muzikale wereld op een punt gekomen dat hij zelf kan bepalen wat voor muziek hij wil maken. Dat resulteert met The Dreamin’ Kind in een ongecompliceerd album waar vooral plezier heerst. Je merkt aan alles dat de muzikanten weten wat ze aan het doen zijn, zonder dat ze het oog op de kwaliteit van de songs verliezen. Dat maakt van The Dreamin’ Kind een rijk en divers album en een album dat inspirerend en creatief klinkt. En dat is knap van Langhorne Slim, na zo’n lange tijd al muzikant te zijn.
