Wat Mumford & Sons ook doen, ze zullen met ieder nieuw album altijd kritiek krijgen van alles en iedereen. Waarom dat zo is begrijp ik geen moment. Met het vorig jaar verschenen Rushmere, geproduceerd door Dave Cobb, was het weer zover. Als je er zonder kennis van zaken over de band naar luistert, dan is er helemaal niets mis met dat album. Hetzelfde lot krijgt het net verschenen Prizefighter, wat weer zo ontzettend zonde is, want ook met dit album is helemaal niets mis.
Mumford & Sons zal altijd de band blijven van debuutalbum Sigh No More. Toen was het nog hip en leuk wat ze deden en inderdaad staan daar geweldige klassiekers op. Maar gaandeweg in hun muzikale carrière deden ze dingen anders dan in het begin en dat werd ze niet in dank afgenomen. Met het album Wilder Mind was voor velen de maat vol. Geen banjo’s en akoestische gitaren, hoe durven ze.
Met Rushmere en Prizefighter luistert Mumford & Sons naar de kritiek, maar als je het nieuws een beetje volgt is het volgens velen weer niet goed. Ik vind het een goede keuze dat ze met deze twee albums weer een beetje terug zijn gegaan naar hun succesvolle roots, want ja in sommige songs is de banjo weer te horen en doet herinneren aan de beginperiode. Maar ook zonder tonen deze Britten aan dat ze hele sterke muzikanten zijn.
Je merkt aan Prizefighter dat Mumford & Sons echt weer dat zoete succes willen hebben in hun muzikale carrière. Er doen namelijk veel grote namen mee om dat te bewerkstelligen zoals Chris Stapleton, Gracie Abrams, Gigi Perez en Hozier. Ze doen leuk mee en zijn van toegevoegde waarde. Met name het openingsnummer Here met Stapleton vind ik echt heel goed, want zijn ruwe stem is er een uit duizenden en blijft prachtig om naar te luisteren.
Werkte Mumford & Sons op het vorige album nog met producer Dave Cobb, dit keer kozen ze om het album samen te produceren met Aaron Dessner van The National. Absoluut geen koekenbakker, hij weet precies wat deze band nodig heeft om weer luisteraars enthousiast te maken. Enthousiast worden is iets wat ik de afgelopen dagen wel ben geworden over Prizefighter en over de gehele linie is het niveau van alle songs enorm sterk.
Hopelijk krijgt Mumford & Sons weer wat positieve kritieken van de muziekwereld, want dat verdienen ze met Prizefighter. Ze besloten de banjo terug te halen en alhoewel het iconische instrument van de band niet heel veel aanwezig is, blijft het toch op momenten interessant en plezierig om naar te luisteren. Veel meer van Mumford & Sons mag je echt niet verwachten met wat ze laten horen op Prizefighter. Dit is folkpop van ervaren muzikanten en laten duidelijk blijken dat ze dat speciale nog steeds hebben. De kritiek vind ik nonsens, deze band is in grootse vorm.
