Dat was voor mij een aantal dagen geleden even een verrassing zeg, een nieuw album van Rob Baird. Dat stond niet in mijn schema. Deze Amerikaanse singer-songwriter mag hier in Europa weinig populariteit hebben, in zijn thuisland doet hij het redelijk goed en met inmiddels zeven studioalbums op zijn naam mag je hem terecht ervaren noemen. Met Smoke On The Breeze laat hij zijn jarenlange ervaring horen en zoals ik van tevoren al een beetje had verwacht stelt ook dit album niet teleur.
Wat mag je nog verwachten van een artiest met redelijk wat albums op zijn naam? Sommige artiesten verkennen nieuwe wegen, doen muzikaal gezien dingen anders dan voorheen. Maar sommige artiesten blijven dicht bij wie ze zijn en gaan gewoon op dezelfde toer verder. Rob Baird is er eentje van de laatste categorie en alhoewel ik het allemaal al eerder van hem heb gehoord, blijven zijn albums enorm sterk en overtuigend.
Rob Baird heeft in de Amerikaanse Americana scene succes met zijn albums. Zo behaalde hij op streamingplatforms zo rond de honderd miljoen streams, kun je zijn songs horen in populaire series zoals Yellowstone en Nashville en worden zijn shows redelijk goed bezocht. Hij is inmiddels op een punt aanbeland in zijn muzikale carrière dat hij kan samenwerken met grote namen in de muziekindustrie. Dat is dan ook wat hij heeft gedaan met Smoke On The Breeze.
Het schrijven van de songs van dit albums besloot hij samen met andere songwriters te doen. Zo schreef Rob Baird het openingsnummer met de Grammy Award winnende Aaron Raitiere en om de muziek te perfectioneren werd er een beroep gedaan op de Grammy Award winnende engineer Steve Christensen en zijn jarenlange muziekmaat producer Scott Davis. Een prachtig duet is te horen met opkomende artiest Julianna Rankin en voor de rest hoor je de muzikale inkleuring door de beste sessiemuzikanten.
Tsja, je weet dan gewoon dat het met een album zoals Smoke On The Breeze niet verkeerd kan gaan en Rob Baird weet na zoveel albums gewoon weer sterke singer-songwriters songs af te leveren. Zijn stem blijft ook iets om met veel plezier naar te luisteren en gaat nog steeds geen moment vervelen. Ik vind het een onderscheidende stem binnen de Americana scene en een stem waardoor de songs zoveel beter van worden.
Eerder besprak ik hier al enthousiast over albums Anthems en Burning In The Stars, maar ook eerdere albums uit het oeuvre van Rob Baird zijn de moeite meer dan waard en misschien wel beter. Ik volg hem al een tijdje dus voor mij verrast Smoke On The Breeze niet echt meer, het is een typische Rob Baird album geworden. Maar desondanks luister ik er weer graag naar en blijft het een vaste waarde in mijn muzikale wereld. Stelt zoals gezegd geen moment teleur, als er in de toekomst meer van dit soort albums verschijnen hoor je mij absoluut niet klagen.
