Het is voor mij altijd even opletten wanneer Ruston Kelly een nieuw album uitbrengt. Dat komt niet omdat ik er enorm op zit te wachten, maar meer om te horen of hij zijn debuutalbum weet te overtreffen. Dying Star vind ik echt heel sterk met alleen maar goede songs. Het is hem vooralsnog niet gelukt en dat gaat met Pale, Through the Wind ook niet gebeuren, maar toch weet hij er wel weer wat heel interessants van te maken.
Over zijn andere albums ook geen kwaad woord hoor, want Shape & Destroy en The Weakness waren ook gewoon uitstekende albums. Je hoort aan de albums van Ruston Kelly dat hij een singer-songwriter is met talent en een geweldenaar is in het produceren van songs met emotie. Dat is gelukkig op Pale, Through the Window niet anders, alhoewel je merkt dat hij het allemaal wat minder donker aanpakt.
Want, ja echt waar, Ruston Kelly heeft nu dit keer echt zijn ware liefde gevonden. Het is een liefde waar hij zijn hele leven op heeft gewacht en nu gaat hij met zijn meisje de rest van zijn leven spenderen. Vergeet het driejarige huwelijk met Kacey Musgraves, dit is voor het echtie en niet anders. Oke, Ruston Kelly, ik hoop dat je dit keer de juiste hebt gevonden.
Maar goed, de liefde is de inspiratie geworden voor het schrijven van Pale, Through the Window. Dat doet Ruston Kelly overigens niet helemaal alleen, want voor sommige songs heeft hij een beroep gedaan op liedjesschrijvers uit Nashville. Hij is daar inmiddels helemaal vertrouwd en heeft door de jaren heen waardevolle connecties opgedaan. Het levert wat meer zoetere teksten op ten opzichte van eerder albums. Toen was het allemaal toch wat serieuzer en donkerder.
Met de songs op zich is ook helemaal niets mis en Ruston Kelly heeft dit keer weer producer Jarrad K gevraagd om het album te produceren. Dat deed Jarrad K ook al op debuutalbum Dying Star en ik heb het idee dat ze de magie van dat album hebben geprobeerd te benaderen. Deels gelukt, maar ik vind het daarvoor te weinig uitzonderlijke momenten hebben. Alle songs zijn naar mijn mening net even wat minder aansprekend dan het debuut.
Natuurlijk had Ruston Kelly zijn hele leven om Dying Star te maken en had hij met Pale, Through the Window veel minder productietijd. Toch vind ik dit absoluut geen slecht album en ik denk dat fans van Ruston Kelly er weer veel plezier aan gaan beleven. Minder emo dus, meer liefde, het is een fraaie toevoeging aan het bestaande oeuvre. Dit album is voor mij een bevestiging dat Ruston Kelly een blijvertje is als singer-songwriter in Nashville en dat we nog heel veel van hem gaan horen.
