Ik heb het idee dat er veel te doen is om de Britse pop artiest Sam Fender. Niet dat ik heel bekend ben met zijn albums, maar wat ik ervan heb begrepen is dat zijn eerste twee albums bizar succesvol waren bij het mainstream publiek. Maar de kritische luisteraar vindt het allemaal niet bijzonder en moet er weinig van hebben. Ook met People Watching zijn de meningen weer verdeeld en ik ben nieuwsgierig gaan luisteren.
De reden waarom Sam Fender niet bij iedereen geliefd is komt omdat hij met zijn muziek toch wel heel veel leent van andere artiesten. En ik moet toegeven als je luistert naar People Watching dan ontkom je er ook niet aan. Het wordt duidelijk dat hij goed heeft geluisterd naar artiesten zoals The War On Drugs, The Killers en Bruce Springsteen. Niet zo’n klein beetje ook.
Het is niet heel vreemd dat dit soort invloeden terug te horen zijn in de muziek van Sam Fender. Hij heeft bijvoorbeeld namelijk een liefde voor de muziek van The War On Drugs en dat was blijkbaar al terug te horen in zijn vorige albums. Voor People Watching kon hij dan ook profiteren van producers Adam Granduciel (frontman The War On Drugs) en Markus Dravs (Coldplay, Arcade Fire, Florence + The Machine). Ze hebben veel invloed gehad op de songs.
De kritische luisteraar mag weinig interesse hebben in Sam Fender en People Watching, ik vind het helemaal geweldig. De songs zitten enorm goed in elkaar en het is voor mij typisch zo’n album waar ik ieder keer weer naar wil luisteren. Dat doet veel pop muziek natuurlijk, maar dit album heeft het allemaal en doet het goed. Ondanks dat de songs duidelijk beïnvloed zijn door grote artiesten van naam.
Van alles een beetje met elkaar husselen en er iets moois van maken, ik vind het allemaal best en heb er weinig moeite mee. Sam Fender toont met People Watching gewoon aan dat hij in staat is om sterke melodieuze songs te produceren van topniveau. Het hele album verveelt geen moment en je hoort dat er met veel liefde, passie en tijd aan gewerkt is.
Dat The Guardian People Watching de maximale score geeft begrijp ik aan de ene kant dan ook wel. Sam Fender is gewoon een jongen met een aantal favoriete bands en deze muzikale invloeden weet hij heel goed te verwerken in zijn eigen songs. Dan mag het een soort van gestolen lijken, er staat uiteindelijk toch een ontzettend goed album waar je naar mijn mening niet over mag klagen. Volgend album hetzelfde kunstje? Waarom niet.
