De Zweedse Su Andersson is als singer-songwriter een laatbloeier, want pas na een lange werk carrière als architect besloot ze zich te focussen als muzikant. Het begin van haar muzikale carrière was in 2019 en met een paar albums en vele shows verder weet ze een goede indruk te maken onder een bescheiden publiek in Europa en Amerika. Vorige maand verscheen het nieuwe album Postcards.
Postcards is een album samen geproduceerd met muzikant Henning Sernhede en Axel Olsson. Iedere song van dit album is geïnspireerd op een reis door verschillende steden die Su Andersson een aantal jaren geleden maakte. Het levert mooie teksten op en nog mooiere muziek. In de studio hebben ze veel werk verzet en is er vooral niet ingehouden met de instrumenten.
De songs op Postcards klinken dan ook allemaal prettig in het gehoor met een kleurrijke muzikale inkleuring. Van alles is zo’n beetje wel aanwezig op dit album. Het bekende werk, zoals de verschillende gitaren en drums zijn present. Maar ook hoor je blazers gebruikt worden en regelmatig treedt de piano op de voorgrond. Vervelen hoef je je met de muziek van Su Andersson dan ook niet te doen.
Alhoewel Su Andersson een redelijk eigen stijl heeft ontwikkeld als muzikant doet mij de muziek op Postcards toch aan een andere bekende band denken. Luister maar naar dit album en als liefhebber van Americana muziek zal je gauw genoeg de link maken met The Delines. Zowel qua muziek als de stem van Su Andersson doen er ontzettend veel aan denken. Betekent dus veel zwoele en trage songs, zoals Amy Boone van The Delines het zo goed kan.
Het mag zo zijn dat Su Andersson op late leeftijd muzikant is geworden, daar hoor je op Postcards helemaal niets van. Het lijkt net alsof ze dit al jarenlang doet en ze brengt haar songs met alle overtuiging. Knap dat je op zo’n late leeftijd je passie najaagt en het op zo’n professionele wijze doet. Ze kan met gemak de concurrentie met vele andere singer-songwriters aan.
Su Andersson is niet de enige singer-songwriter op de wereld en moet het vooralsnog doen met minimaal publiek. Ze speelt kleine zalen en podia, maar toch weet ze het publiek voor haar te winnen. En eerlijk gezegd vind ik dat niet heel vreemd, want met een album zoals Postcards is helemaal niets mis en doet in principe alles wat je van een singer-songwriter plaat mag verwachten. De muzikale inkleuring is heel mooi geproduceerd en de stem van Su Andersson brengt veel rust en warmte. Wat is er nog meer te willen?
