Nu ik zo terugkijk naar dit jaar moet ik stellen dat ik bizar veel albums uit Australië en Nieuw-Zeeland heb voorzien van een recensie. Dat komt zeker door de tips van platenwinkel Flying Out uit Auckland, maar dan nog, er waren dit jaar daar veel bekende artiesten met de nieuwe albums. Indiepop band There’s A Tuesday uit Nieuw-Zeeland is niet echt heel bekend, maar maakt met Blush een album dat absoluut opgemerkt mag worden.
There’s A Tuesday heeft vier bandleden bestaande uit frontvrouwen Nat Hutton en Minnie Robberds op gitaren en vocals, Angus Murray op de drums en Joel Becker op de bass. Hun eerste single, verschenen in 2019, werd een lokale hit en ze maakte vervolgens naam met veel singles en wat EP’s. Ze bleven door de jaren consistent met optredens geven en een reputatie opbouwen. Dat heeft effect, want in Nieuw-Zeeland krijgen ze op dit moment volop waardering.
De producer van Blush is ene Will McGillivray uit Christchurch. Hij maakt in Nieuw-Zeeland niet alleen naam als producer, maar ook als singer-songwriter met de naam Goodwill. Op dit album levert hij fraai werk af en laat zich gelden door de prettige en mooie muzikale inkleuring. Het album kun je onmogelijk saai noemen en de songs zijn aantrekkelijk en plezierig om naar te luisteren. Zoals een indiepop album hoort te zijn.
Blush begint de eerste paar songs met een aardig tempo, maar naarmate het album vordert gaat het naar beneden en klinkt het bij tijd en wijle best dromerig. De instrumenten zijn echt een lust voor het oor, want zowel het gitaarwerk van de frontvrouwen als het drumwerk weten enorm veel indruk te maken. Het lijkt op zo’n eerste gehoor wat eenvoudig, maar het is effectief als wat.
Over de zang op Blush ook geen kwaad woord, alhoewel ik moet toegeven dat ik het in eerste instantie niet heel erg bijzonder vond. Toch ben ik er steeds meer aan gaan wennen en vind ik het prachtig passen bij de muziek. Vooral de stem van Nat Hutton heeft dat speciale, een beetje dat klungelige. En alhoewel het ook weer niet de mooiste stem van de wereld is, vind ik het helemaal niet verkeerd om naar te luisteren.
There’s A Tuesday is vooral een band die in Nieuw-Zeeland naam maakt, maar ze mochten dit jaar ook een reis maken naar Zuid-Korea om daar hun kunsten te vertonen. Het deed ze goed, want Blush mag je inmiddels toch wel een succes noemen, alhoewel nog altijd wel een bescheiden succes. Ik vind het niet heel vreemd, het album bevat alles wat een goede indiepop album hoort te hebben en weet net even dat extra’s te brengen. Luisteren dus als je zin hebt in indiepop muziek zonder moeilijke en rare fratsen. There’s A Tuesday weet te leveren.
