Mandolin Orange, eh Watchhouse, is weer terug en dat is toch altijd iets om blij van te worden. Ze hebben inmiddels een indrukwekkend oeuvre staan, alhoewel het vorige titelloze album niet bij iedereen in de smaak viel. De songs waren veel minder aansprekend dan de periode Mandolin Orange. Ik was er in mijn recensie redelijk positief over, maar achteraf gezien vond ik toch ook dat het niet helemaal een succes was. Met Rituals kun je eigenlijk hetzelfde stellen.
Want ja, wat waren albums zoals Such Jubilee, Blindfaller en Tides of a Teardrop toch geweldig. Het zijn tijdloze en wonderschone albums en iedereen met een liefde voor folkmuziek beleven er plezier aan. Dat Andrew Marlin en Emily Frantz met Watchhouse een nieuw geluid proberen te produceren is alleen maar te waarderen en iets wat toch wel gedurfd is. Fans van de band zullen er gewoon aan moeten wennen.
Ook Rituals vind ik qua muzikale inkleuring veel minder aansprekend dan het vroegere werk van het duo. In het eerste nummer klinkt het veelbelovend met vertrouwde fiddle klanken, maar naarmate het album vordert verdwijnen veel van de fiddles en wordt het ingeruild voor een wat generiek geluid wat niet veel anders klinkt dan veel andere folkbands van het moment.
Dit verhaal klinkt allerminst opbeurend, maar Rituals heeft wel zeker zo zijn momenten. Watchhouse weet natuurlijk best nog wel hoe je een goede song in elkaar zet en daarom is het album goed te doen. Maar de magie van Mandolin Orange is bijna niet meer te vinden en dat vind ik aan de ene kant toch wat jammer, want ze zullen het zeker niet verleerd zijn.
Inmiddels is Watchhouse best wel een succes en weten ze goed te scoren op streamplatforms en doen de live shows het uitstekend. Met Rituals hebben ze weer een set aan nieuwe songs om te laten horen en ik denk dat veel van deze songs het heel goed gaan doen op het podium. Dat, samen met de klassiekers, hebben ze prachtige muziek tot hun beschikking en zullen het publiek een onvergetelijke avond bezorgen.
Rituals vind ik best wel weer goed om te doen, maar toch blijf ik refereren aan Mandolin Orange en bedenk ik me dat ze toen echt op ongekend niveau muziek maakten. Dit is de keuze van Andrew Marlin en Emily Frantz om een iets andere muzikale weg te bewandelen met veel meer drums en naar mijn mening minder aansprekende songs. Jammer, maar dat wil niet zeggen dat je Watchhouse en Rituals maar beter kunt negeren. Ik vind het nog steeds te waarderen. Echter, als ik later behoefte heb aan deze band dan kies ik toch Mandolin Orange, what’s in the name.
