Het jaar voor nieuwe country albums was weer fantastisch en er staan er zoveel niet in dit jaarlijstje waar ik wel wat over heb geschreven. Ik denk dan alleen al aan een album zoals Cowboys and Dreamers van George Strait. Dat album heb ik de afgelopen tijd nog eens intensief geluisterd en ben ik steeds meer gaan waarderen. Ook een album zoals Norther van Shane Smith & The Saints had hier makkelijk vermeld kunnen worden. En wat te denken van Zach Top’s Cold Beer & Country Music, toch ook wel heel fijn hoor. Er zijn ook heel veel goede country albums onbesproken gebleven. Ik denk dan alleen al aan een album zoals Roadrunner! van Kaitlin Butts. Of Highway Prayer van Bluegrass fenomeen Billy Strings. Maar het is wat het is en ik ben over het algemeen heel tevreden wat er nu staat. Fantastisch jaar zoals gezegd en ik kijk met veel enthousiasme naar 2025. Het belooft weer geweldig te worden.
Houden we het allemaal bij hoeveel albums Willie Nelson per jaar uitbrengt? En luisteren we er ook daadwerkelijk naar? Gewoon doen, want The Border is een country album wat er toe doet. Geen half werk, maar een hoogwaardige productie met zowel originele songs als cover songs. Twee jaar geleden verscheen het album A Beautiful Time dat een Grammy award won. Volkomen terecht en ik plaatste het in mijn jaarlijstje. Of volgend jaar The Border ook in de prijzen gaat vallen is afwachten. Maar ik ben er in ieder geval weer heel enthousiast over en vind het weer waard om hier te vermelden. Inmiddels is Willie Nelson 91 jaar en blijft gewoon oersterk staan. Hopelijk kunnen we nog veel moois verwachten de komende jaren, want zijn albums zijn belangrijk en hebben een meerwaarde voor het genre.
Ik sprak eerder dit jaar Randall King, een Nashville country artiest. Hij vertelde dat het tijdperk van bro-country voorbij is en dat er door veel country artiesten weer wordt gekeken naar de tijden van vroeger. Dat betekent voornamelijk dat we veel country albums te horen krijgen met traditionele instrumenten en eerlijke lyrics. Into The Neon is precies dat en laat blijken dat Randall King aan het front staat van deze nieuwe revolutie. Een album dat bijna een uur duurt, maar zonder al te veel moeite aan je voorbijgaat. Dit is hoe country muziek hoort te zijn en dit is hoe ik country muziek wil hebben. Randall King komt oorspronkelijk uit Texas, maar is vastberaden om de wereld te veroveren, vandaar zijn verhuizing naar Nashville. Lijkt hem te gaan lukken, want inmiddels doet hij het goed in Amerika, maar weet ook Europa te bereiken. Dit jaar stond hij op de Europese C2C festivals en deed hier ook nog eens een uitverkochte headliners tour. Dit is de toekomst en dit is waar wij als country liefhebbers naar willen luisteren.
49 Winchester hadden hun grote doorbraak twee jaren geleden met het album Fortune Favors the Bold. Een uitstekend album van de mannen uit de Appalachen en het zorgde voor internationale roem. Ze zijn harde werkers en dat is niet alleen te merken aan hun energieke shows, maar ook het werk in de studio. Leavin’ This Holler is namelijk weer helemaal top en verdient een plekje in het jaarlijstje. Het album staat weer vol van kwaliteit country rock songs en de band behoort inmiddels tot een van de betere acts binnen het genre. Voor dit album zijn er een aantal dingen anders gegaan dan voorheen. Zo zijn er twee nieuwe bandleden toegevoegd, dat kan tegenwoordig gewoon, en er is dit keer gekozen om strijkers toe te voegen aan een aantal songs. Dat hadden ze voorheen niet. Maar goed, een memorabel album, dat zeker. Als je 49 Winchester nog niet kent dan is het tijd om kennis te maken. Deze band gaat nog groter worden dan ze al zijn.
Sarah Shook veranderde recent haar naam in River Shook. Ze zal best haar goede redenen hebben, het heeft gelukkig geen negatieve gevolgen voor haar muziek. Samen met haar band The Disarmers weten ze op het nieuwe album Relevations weer kwaliteit te leveren zoals we van ze gewend zijn. Het kan zijn dat je niet bekend bent met Sarah Shook & The Disarmers, ze maken een ietwat rare vorm van country. Althans, er worden andere genres bij betrokken, zoals rock en punk. Verwacht van Revelations veel uptempo songs met fijn gitaarwerk, drums en wat weggestopte pedal steel klanken. Ik ben al een tijdje best onder de indruk van deze band en gelukkig weten ze het niveau met ieder nieuw album hoog te houden. En dan mag Sarah Shook van mij haar naam in River Shook veranderen. Geen probleem.
Raar, ik volg Jesse Daniel al een tijdje en vind zijn albums geweldig. Ook over het dit jaar verschenen Countin’ the Miles was ik weer positief. Toch vond ik tijdens het schrijven van de recensie het niet beter dan eerder werk. Nu ik er voor dit jaarlijstje weer naar terugluister moet ik mijn mening bijstellen. Countin’ the Miles tikt met gemak het niveau aan van zijn vorige albums. Het is country muziek zoals het hoort en het is voor mij wederom een bevestiging dat Jesse Daniel bij de beste uit het genre hoort. Er wordt hard gewerkt om naam te maken in Amerika, maar ook Europa. Artiesten zoals Jesse Daniel zullen niet enorm populair worden en dat is aan de ene kant wat jammer. Tsja, zoals geen geheim is, is de markt veel groter voor new country artiesten. Laat je er niet door misleiden, Jesse Daniel maakt met Countin’ the Miles een ontzettend goede plaat en moet gewoon door iedere liefhebber van het genre gehoord worden.
Graag wat meer waardering voor Casper McWade. Velen zullen hem niet kennen, maar je mag hem toch wel benoemen tot een van de beter outlaw country artiesten van het moment. Natuurlijk heb je Jamey Johnson en Cody Jinks, maar ook deze outlaw kan er wat van. Misschien kwam zijn nieuwe album Something for the Pain wat ongelukkig uit, helemaal aan het begin van het jaar. Maar het is er wel weer eentje voor in de boeken. De songs zijn opgenomen in de Sonic Ranch Studio in Texas, waar Cody Jinks ook veel van zijn albums produceert. Ik vind niet alleen de muziek heel sterk, maar ook de stem van Casper McWade. Misschien nog wel beter dan alle andere outlaw country artiesten. Niet bekend met outlaw country? Luister naar dit album en er gaat een hele nieuwe wereld voor je open.
Een uur lang luisteren naar Never Not Love You van Casey Donahew, je moet er de tijd voor nemen. Maar dan krijg je ook wat. Deze country artiest uit Texas weet het letterlijk een uur lang ontzettend boeiend te houden. Inmiddels is Casey Donahew al een tijdje muzikant, maar is vooral in Amerika bekend en kijkt niet echt naar het buitenland. Jammer, want een album zoals Never Not Love is van behoorlijk niveau en verdient ook hier een podium. Song na song weet hij te leveren en je hoort echt een paar hele mooie pareltjes. Dat dit album een plekje verdient in mijn jaarlijstje was na één keer luisteren ook snel bepaald. Casey Donahew is een hardwerkende muzikant, weet met name in Texas zijn fans een mooi avondje te bezorgen en heeft liefde voor zijn muziek. Een klasse country artiest waar we hopelijk in toekomst nog veel meer gaan van horen. En als het dan weer een uur aan dit soort songs gaat zijn, prima.
Als je country muziek luistert dan moet je Cody Jinks kennen. Als onafhankelijke artiest zonder platenlabel heerst hij in het genre en dat is uniek. Albums zoals Adobe Sessions en I’m Not the Devil behoren naar mijn mening tot de betere country albums van de afgelopen tien jaar. Hij blijft gewoon nieuwe albums produceren en dit jaar verscheen Change the Game. De titel zegt denk ik genoeg, hij heeft het spel veranderd binnen het genre. Dit album vind ik er weer een van buitencategorie en vind ook serieus dat het zich kan meten met de twee net genoemde albums. Het is weer genieten en Cody Jinks is in grootse vorm. Het nieuwere werk van Cody Jinks krijgt veel minder aandacht dan het vroegere werk en dat is jammer. Luister naar Change the Game en je zult beseffen dat veel van de songs sterk en memorabel zijn. De toekomst van deze outlaw ziet er mooi uit, er komt de komende jaren genoeg nieuw materiaal aan. Zoals we van hem gewend zijn.
Soms vraag je je af waarom artiesten niet meer waardering krijgen voor hun werk. Ik vraag het mij eigenlijk heel vaak af. Ook weer met het debuutalbum Colors Fade van de Amerikaanse singer-songwriter Connor Daly uit Nashville. Hij maakt een erg sterk album waar met name de akoestische gitaar de ruimte krijgt om te stralen. Hier en daar wat drums, piano en fiddles en het hele plaatje is compleet. De teksten gaan met name over de liefde, misschien wat cliché, maar Connor Daly weet zijn schrijfsel heel boeiend te houden. Het klinkt heel lekker met de muzikale inkleuring. Als je zin hebt in kwalitatieve singer-songwriter muziek, als Zach Bryan, dan is Colors Fade een album voor jou. Vervelend om naar te luisteren? Nee hoor, dit is authentiek en het waard om een groot publiek te bereiken.
Bij de voorgaande jaarlijstjes was het niet al te moeilijk om het beste album te kiezen. Dit jaar is het iets anders, maar na recent een aantal keer weer Home van Blaine Bailey te hebben teruggeluisterd is het toch duidelijk. Dit album is voor mij het beste country album van dit jaar. Blaine Bailey is een native American en komt uit Oklahoma. Hij debuteerde in 2021 met het album Lost City en deed dat met bescheiden succes. Home van dit jaar doet alles waarom ik in de eerste plaats country muziek ben gaan luisteren. Er wordt gebruik gemaakt van fiddles, pedal steels, gitaren en drums en Blaine Bailey beschikt over een fantastische stem. Daarnaast zit er een prettig tempo in waardoor het de hele rit geen moment gaat vervelen. Waarschijnlijk is Home voor vele liefhebbers van het country genre onbekend, maar oh wat is dit goed. Luisteren en geniet van deze enorm talentvolle Oklahoma jongen en zijn band.
