De Australische broer en zus Angus & Julia Stone maken al sinds 2007 albums met elkaar en zijn inmiddels uitgegroeid tot wereldwijde sterren in de folkscene. Met albums zoals Down the Way en hun titelloze album hebben ze terecht hun plek in de muzikale wereld verdiend. Vooral de albums van het duo spreken altijd enorm aan, maar ook nemen ze tijd voor zichzelf en maken muziek als soloartiesten. Daar is Angus het meest actief in. De afgelopen jaren heeft hij veel van zich laten horen met zijn project Dope Lemon en alhoewel ik deze albums niet enorm waardeer staan er altijd wel een aantal memorabele songs op. Luister vooral naar het vroegere werk, want daar maakt hij nog prachtige folkmuziek. Julia is wat minder productief als soloartiest, maar ook zij maakt alleen mooie muziek. Toch gaat mijn voorkeur uit naar samen, want daar klinken ze op hun best. Wat een sterke artiesten zijn het en ik begrijp helemaal waarom ze zo succesvol zijn.
A Book Like This (2007)
A Book Like This was niet mijn eerste kennismaking met Angus & Julia Stone, want dat was later met Down the Way. Dit debuutalbum ontdekte ik pas een aantal jaren geleden en ik kan mij nog herinneren dat ik er best enthousiast over was. Nu ik het de afgelopen tijd weer veel heb beluisterd deel ik mijn enthousiasme nog steeds. Er staan echt een paar klassiekers op, zoals Just a Boy en Silver Coin. Heel fraai gebruik van instrumenten zoals de akoestische gitaar, mondharmonica, strijkers en piano. Gelijk ook maar even over de vaak besproken stem van Julia, ik vind het wel wat hebben. Het lijkt in eerste instantie een beetje wat overdreven, maar met enige gewenning ben ik het gaan waarderen. Met A Book Like This tonen broer en zus al vroeg aan dat ze over enorm veel talent beschikken en dat ze in staat zijn om geweldige folksongs te produceren. Het begin mag er wezen en het wordt alleen maar beter.
Hoogtepunten: The Beast, Just a Boy, Bella, A Book Like This, Silver Coin, Another Day
Smoking Gun (2009) – Lady of the Sunshine
Het eerste soloalbum van Angus Stone onder de naam Lady of the Sunshine. Ik wist tot voor kort nog helemaal niets van de soloalbums van broer en zus, maar Smoking Gun is alvast een winnaar. Het verschil is dat Angus solo wat meer rock invloeden verwerkt in zijn songs. Het zijn niet per se mijn favorieten songs van het album, maar het gebruik van de wat zwaarder aangezette elektrische gitaar klinkt toch best aardig. Daardoor gaat het wel alle kanten op, want er staan ook genoeg rustigere songs op. Al met al vind ik Smoking Gun echt een goed een waardig debuutalbum en dat had ik in eerste instantie niet echt verwacht. Ook als soloartiest weet Angus gelijk al vroeg in zijn muzikale carrière indruk te maken.
Hoogtepunten: Silver Revolver, Home Sweet Home, Jack Nimble, Daisychain, The Wolf
Down the Way (2010)
Down the Way is het magnum opus van Angus & Julia Stone volgens vele fans en ik ben het er volkomen mee eens. Met dit album perfectioneren ze hun sound. Het is een lang album, duurt meer dan een uur, maar bij sommige albums maakt dat helemaal niets uit. Dit is er zo een, want de tijd vliegt voorbij en het is de ene mooie song na de ander. Veel gebruik van de akoestische gitaar, maar dit instrument wordt bijgestaan door de piano, drums en strijkers. Muzikaal gezien is Down the Way geweldig voor liefhebbers van folkmuziek, want wat klinkt het toch prachtig allemaal. En ook niets dan alleen maar lovende woorden over de stemmen van de twee. Zowel Angus als Julia zingen geweldig en weten de songs nog net even wat beter te maken. Down the Way is terecht het meest bejubelde album uit het oeuvre.
Hoogtepunten: Hold On, For You, Big Jet Plane, Yellow Brick Road, Draw Your Swords, I’m Not Yours, The Devil’s Tears
The Memory Machine (2010) – Julia Stone
Ik was tot voor kort helemaal niet bekend met de soloalbums van Angus en Julia, maar ze hebben mij beiden in positieve zin verrast. Ook The Memory Machine is van ongekende schoonheid, alhoewel het wel heel anders klinkt dan als ze samen muziek met elkaar maken. Dit album is zoals de cover doet vermoeden best donker van toon. Veel van de songs zijn sober ingekleurd met fraai gebruik van instrumenten zoals de akoestische gitaar, strijkers, piano en blazers. En de stem van Julia klinkt op The Memory Machine wat minder uitgesproken, wat minder overdreven, zoals ik dat wel vind op de albums met Angus. Al met al een heel sfeervol album en zeker niet onaardig om naar te luisteren.
Hoogtepunten: This Love, My Baby, What’s Wrong With Me?
Broken Brights (2012) – Angus Stone
Geen Lady of the Sunshine meer voor Angus Stone, maar gewoon zijn eigen naam. Ook verandering in muzikaal opzicht, want Broken Brights klinkt over het algemeen een stuk lichter dan Smoking Guns. De elektrische gitaren zijn niet heel veel meer te horen en er is meer ruimte gemaakt voor akoestische geluiden. Toch blijft Angus schijnbaar zonder al te veel moeite memorabele songs produceren, Broken Brights is een heel mooi album geworden. Angus & Julia maken als duo altijd al lange albums en ook dit album duurt maar liefst meer dan een uur. Soms vind ik dat tegenvallen en een lange zit, maar dat is hier geen moment zo. De songs blijven tot de laatste noot boeien en het is terecht dat dit album zoveel lovende kritieken krijgt. Wat minder heftig dan Lady of the Sunshine, maar minstens net zo mooi. Aanrader.
Hoogtepunten: Bird On the Buffalo, The Blue Door, Monsters, Be What You Be
By the Horns (2012) – Julia Stone
Julia Stone blijkt veel minder productief te zijn als haar broer, maar met By the Horns levert ze wel een heel mooi album af. Er zijn op dit album geen echte klassiekers te vinden, maar het niveau van de songs is uitstekend en het is het een prettige luisterervaring. Vooral de piano krijgt veel de ruimte en dit instrument wordt bijgestaan door drums, gitaren en soms wat elektronische geluiden. Over de productie dan ook geen kwaad woord, want Julia weet natuurlijk wel hoe een goed liedje hoort te klinken. Haar stem is zoals we inmiddels van haar kennen en niet zoals op Memory Machine minder overdreven. Ik vind By the Horns een mooi album, maar zeker niet mooier dan de albums met Angus.
Hoogtepunten: It’s All Okay, Justine
Angus & Julia Stone (2014)
Down the Way was zo’n succes dat Angus en Julia het voor dit nieuwe titelloze album nog groter konden aanpakken. Niemand minder dan Rick Rubin produceerde het geheel en hij heeft als producer natuurlijk een behoorlijke staat van dienst. Het is te horen. De songs klinken net even wat beter geproduceerd, wat meer pop elementen, en zijn gemaakt om een nog breder publiek aan te spreken. Er staan wat mij betreft echte klassiekers op zoals A Heartbreak en Heart Beats Slow. De eerste paar songs zijn wonderschoon, naarmate het album vordert kabbelt het wat voort, maar ik vind het wel aangenaam voortkabbelen. Dit titelloze album krijgt terecht de waardering en blijft na zoveel lange jaren nog steeds niet vervelen.
Hoogtepunten: A Heartbreak, My Word For It, Grizzly Bear, Heart Beats Slow, Get Home
Honey Bones (2016) – Dope Lemon
Angus laat voor het eerst van zich horen met de naam Dope Lemon en alhoewel deze naam niet veel goeds voorspelt valt het uiteindelijk allemaal reuze mee. Echter vind ik Honey Bones niet beter dan eerdere soloalbums, maar er staan toch een aantal hele fraaie songs op. Wat mij vooral aanspreekt is het gitaarwerk. Fantastisch. En er wordt ook veel meer geëxperimenteerd ten opzichte van eerder werk met bijvoorbeeld gebruik van exotische instrumenten zoals de sitar. Dat is iets waar ik altijd wel veel waardering voor kan opbrengen. Dope Lemon is zo te horen niet zomaar een bijproject naast zijn zus geworden, maar een serieus soloproject waar Angus vernieuwde muzikale wegen opzoekt en dat op uitstekende wijze uitvoert. Hoogtepunten: Marinade, Uptown Folks, Coyote, Stonecutters
Snow (2017)
Tijdens het verschijnen van Snow in 2017 heb ik het niet heel veel geluisterd, maar ik ben het de afgelopen tijd steeds meer gaan waarderen. Misschien vind ik dit wel het meest constante album van Angus en Julia. Er staan een groot aantal memorabele songs op en het klinkt allemaal net wat beter dan het titelloze album. De songs zijn simpelweg net wat sterker. Waar dat precies mee te maken heeft weet ik niet precies. Dit keer besloten ze de songs weer zelf te produceren, daar kan het aan liggen. Wat mij het meeste aanspreekt aan Snow is het drumwerk. Fantastisch gewoon. En natuurlijk blijven de stemmen mooi om naar te luisteren. De afwisseling en samenzang werken zo goed.
Hoogtepunten: Snow, Oakwood, Chateau, Cellar Door, Nothing Else, Baudelaire
Smooth Big Cat (2019) – Dope Lemon
Ik heb Smooth Big Cat de afgelopen tijd best veel gehoord, maar ik heb er nog steeds heel weinig mee. Angus verwerkt op dit album wederom veel elektronica en andere aparte geluiden, maar op de een of andere manier doet het hier niet veel. Het tempo ligt behoorlijk laag en de songs kabbelen wat voort. En voor mij niet heel aangenaam. Af en toe zijn er aardige momenten, zoals het meest toegankelijke openingsnummer Hey You, maar het is allemaal heel beperkt. Smooth Big Cat zal ik dan ook niet aanraden als je graag luistert naar lichte popmuziek of de albums met Julia gewend bent. Dit is best zwaar en donker van toon.
Hoogtepunten: Hey You
Life Is Strange (2021)
Ik kan mij nog herinneren dat Life Is Strange volkomen uit het niets werd uitgebracht. Zonder officiële aankondiging kon iedereen het meteen horen. Het album is onderdeel van het gelijknamige computerspel, maar daar is gelukkig helemaal niets van te merken. Life Is Strange is gewoon weer een typisch Angus & Julia Stone album geworden. Niet mijn topfavoriet, maar er staan toch echt een paar prachtige pareltjes op. Vooral de eerste paar songs zijn wonderschoon, maar ik moet ook het hemelsmooie Blue benoemen, wat later op het album. Wat een ballad en is voor mij zomaar een van de betere songs uit het oeuvre. Al met al ben ik best tevreden met Life Is Strange.
Hoogtepunten: Love Song, Heavy Gets Light, For Remembering, Blue
Sixty Summers (2021) – Julia Stone
Julia is niet zo productief met soloalbums produceren zoals Angus, maar ze toont met het aantal jaren geleden verschenen Sixty Summers aan dat ze best nog goede muziek weet te maken. De muziek klinkt heel anders dan alle het anderen en ik vind het wel wat hebben. Niet alle songs zijn even aansprekend, want sommige klinken wel heel erg als dancepop. Daar heb ik dan weer heel weinig mee. Maar een folksong zoals All We Have, een duet met Matt Berninger van The National, vind ik geweldig. Niet iedereen is enthousiast over Sixty Summers, maar ik ben van mening dat Julia Stone hier een sterk, creatief en onderscheidend album aflevert. Zeker niet minder dan de albums van de talloze andere vrouwelijke singer-songwriters van het moment.
Hoogtepunten: All We Have, Substance, Dance, Queen
Rose Pink Cadillac (2022) – Dope Lemon
Ik weet het tot nu toe niet zo goed met Dope Lemon. Gematigd enthousiast, want ook Rose Pink Cadillac vind ik niet echt een memorabel album geworden. Het kabbelt allemaal maar een beetje en er zijn weinig echt interessante songs te horen. Weinig melodie, op veel momenten jammer genoeg toch wat saai. De zorgeloze no-worries mentaliteit waar de Aussies bekend om staan wordt hier wat te letterlijk genomen. Je hoort natuurlijk wel dat Angus nog steeds het talent heeft om goede muziek te produceren, maar Rose Pink Cadillac vind ik iets te makkelijk.
Hoogtepunten: Rose Pink Cadillac, God’s Machete
Kimosabè – (2023) – Dope Lemon
Ook tijdens het luisteren van Kimosabè weet ik niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Er staan best wat aardige songs op, maar het merendeel vind ik toch wat minder. Het is duidelijk dat Angus met Dope Lemon Australische no-worries muziek wil maken. Niets mis mee natuurlijk, maar ik vind zijn folkalbums in het begin muzikaal gezien veel interessanter. Er worden hier duidelijk andere wegen verkent en dat heeft zo momenten, maar naar mijn mening niet heel veel. Albums zoals Kimosabè zijn niet per se albums waar ik naartoe terugkeer.
Hoogtepunten: Derby Raceway, Just You & Me, Blue Moon Fox
Cape Forestier (2024)
Cape Forestier moet toch wel een van mijn favoriete albums zijn van het duo. Ik heb het gedurende het jaar helemaal grijs gedraaid en nu ik het weer een aantal keer terug heb beluisterd blijkt het nog steeds effectief als toen. Aardig dat ze bij een aantal songs wat country invloeden hebben verwerkt en ook aardig is de cover I Want You van Bob Dylan. Ik vind het wel wat hebben. Over het geheel gesproken is het niveau hoog, maar songs zoals Somehow en Sitting In Seoul vind ik Angus & Julia klassiekers in wording. Toch knap dat ze met ieder album weer een aantal mooie pareltjes weten te produceren. Cape Forestier is geweldig en voor mij een bevestiging dat ze in het huidige muzikale landschap nog steeds relevant en van waarde zijn.
Hoogtepunten: Cape Forestier, No Boat No Aeroplane, Somehow, Sitting In Seoul
Golden Wolf (2025) – Dope Lemon
Toch nog een aardig album van Dope Lemon. Niet dat ik er helemaal enthousiast over ben, maar er staan op Golden Wolf een aantal memorabele songs. Wat mij vooral aanspreekt is het gitaarwerk, dat maakt het meeste indruk. Echter moet ik zeggen dat er nog steeds trage wat saaie songs te horen zijn. Ik hoop dat Angus in de toekomst weer wat meer folkmuziek gaat produceren, want zo hoor ik hem het graagst. Niet dat het project Dope Lemon een hele mislukking is, want net zoals de andere albums heeft ook Golden Wolf zo zijn momenten. Maar Angus kan beter.
Hoogtepunten: John Belushi, Golden Wolf, She’s All Time
