Rooney, de band waar het allemaal om te doen was begin deze eeuw. Misschien is dat wat te overdreven, maar ik denk dat best wat millennials ze kennen doordat ze in de serie The O.C. te zien waren. In het begin van hun muzikale carrière waren ze op hun best om vervolgens na een aantal jaren toch te moeten zien dat de populariteit veel minder werd bij het publiek. Ze produceerde een aantal albums, maar inmiddels bestaat de band alleen nog uit frontman Robert Schwartzman. Hij is ook actief in de filmwereld met acteren en regisseren en daardoor hoor je vandaag de dag heel weinig meer van Rooney. Er is wel een teken van leven, want begin dit jaar werd er een social media post geplaatst in de studio. Dus de band bestaat nog, produceert nog en hopelijk kunnen we in de nabije toekomst naar nieuwe muziek luisteren. Tot dan hebben we nog altijd een aantal geweldige albums tot onze beschikking en mijn muzikale reis door het oeuvre de afgelopen tijd was bepaald geen straf. Rooney is geen lastige band om naar te luisteren, maar levert ongecompliceerde poprockmuziek waarmee je even weer muzikaal wandelt door vroegere tijden.
Rooney (2003)
Nostalgie is Rooney voor mij en het begon allemaal ergens begin deze eeuw met dit titelloze album. Ze werden met dit debuutalbum opeens wereldwijd bekend doordat er een aantal songs verschenen in de toentertijd populaire tv serie The O.C. Dit album heb ik toen redelijk wat beluisterd, maar ben ik op een gegeven moment een beetje vergeten. Tot nu in ieder geval en het spreekt mij in deze huidige tijd nog steeds erg aan. Althans, muzikaal gezien. Qua teksten is het allemaal heel jeugdig. Muzikaal prima, dit is een sterk poprockalbum van een beginnend bandje met genoeg potentie. Dat Rooney uiteindelijk niet zo groot zijn geworden komt omdat de band uit elkaar viel en er verder niet zoveel albums meer zijn geproduceerd. Maar toch, als je liefhebber bent van catchy en ongecompliceerde poprock muziek dan zou ik eens naar dit album luisteren. Ze stellen absoluut niet teleur.
Hoogtepunten: Popstars, Daisy Duke, That Girl Has Love
Calling the World (2007)
Wat een sterk vervolg is Calling the World zeg op het titelloze debuutalbum. Rooney laat zich hier duidelijk beïnvloeden door de Amerikaanse poprockbands van vroeger. Vernieuwend? Allerminst, maar het klinkt allemaal toch wel heel goed. Het mooie van deze periode is dat de single When Did Your Heart Go Missing? een bescheiden hit werd. Ik begrijp het wel, luister maar en je merkt dat het veel hitpotentie heeft en duidelijk gemaakt is om een groot publiek te bereiken. Niet alleen Amerika werd ermee bekend, maar ook Europa. Ik kan mij zelfs herinneren dat het hier op de Nederlandse nationale radio werd gedraaid. Toch best wel opmerkelijk. Al met al bevat Calling the World genoeg hoogtepunten en klinkt de band op de toppen van hun kunnen. Rooney is met dit album meer dan geslaagd.
Hoogtepunten: When Did Your Heart Go Missing?, Paralyzed, What For, All In Your Head, Believe In Me
Eureka (2010)
Vanaf Eureka raakt Rooney een beetje in de vergetelheid en is het momentum van het titelloze album en Calling the World verdwenen. Maar ik vind dit album niet veel minder. Er staan echt typische Rooney songs op waar ze eerder zo bekend mee zijn geworden. Denk alleen al aan songs zoals Holdin’ On en I Can’t Get Enough. Verrassend is Eureka dus niet echt. Dezelfde muzikale ingrediënten worden gebruikt door Schwartzman en zijn band. Opvallend is dat dit album hier niet te vinden is op streamingplatforms. Het zal toentertijd ook hebben tegengevallen qua verkopen. Na Eureka is Rooney uiteengevallen en is Schwartzman in zijn eentje verder gegaan. Toch zou ik Eureka niet helemaal willen afschrijven, want het is een prima poprockplaat met genoeg memorabele momenten. Van gebrek aan creativiteit is absoluut geen sprake.
Hoogtepunten: Holdin’ On, I Can’t Get Enough, I Don’t Wanna Lose You, You’re What I’m Looking For
Washed Away (2016)
Washed Away is in principe een soloalbum van frontman Robert Schwartzman, want de andere bandleden van vroeger zijn hier allemaal niet meer aanwezig. Ik vind het muzikaal gezien een beetje een gemis, maar dat betekent niet dat Rooney de magie helemaal kwijt is. De sterkte zit hem vooral in het begin, waar je tijdens het luisteren merkt dat Rooney het nog steeds voor elkaar krijgt om goede en kwalitatieve popsongs te produceren. Tijdens het verschijnen van dit album kon ik er heel weinig mee, vond het helemaal niet goed, maar nu ik er weer intensief naar heb geluisterd vind ik het meevallen. Washed Away is absoluut niet beter dan het titelloze debuutalbum of Calling the World, maar het heeft zo zijn momenten en is bepaald geen straf om naar te luisteren. Prima dus.
Hoogtepunten: My Heart Beats 4 U, Don’t Be A Hero, Why
El Cortez (2017)
Zoals de albumcover doet vermoeden reist Rooney met El Cortez terug naar de jaren tachtig met dit keer veel gebruik van elektronica. Wat echter blijft behouden is de kenmerkende sound en ik vind het wel wat hebben. Naar mening klinken de songs kwalitatief net even wat beter dan Washed Away en is de productie net wat verzorgder. Ik krijg tijdens het luisteren het idee weer naar een Rooney van vroeger te luisteren. Dit is overigens een EP. Na El Cortez verschenen er nog wat losse singles, maar heel actief is de band van Robert Schwartzman niet meer. Door een social media bericht in de studio dit jaar zou er in de toekomst nieuwe muziek kunnen verschijnen.
Hoogtepunten: Second Chances, It’s You, Two Steps Ahead
