Ik heb het idee dat er rondom de folkband Mumford & Sons een hoop te doen is en dat het niet allemaal even positief is. Integendeel, er is veel negativiteit en heel eerlijk gezegd begrijp ik er helemaal niets van. Tsja, dat heb je als je een ontzettend sterk debuutalbum produceert en je de mainstream bereikt. Met het nieuwe album Rushmere keren de heren weer terug naar hun begintijd en doen dat helemaal niets onverdienstelijk.
Natuurlijk was het derde album Wilder Mind een vertrek van hun oude vertrouwde geluid en dat viel bij veel muziekluisteraars en fans niet in goede smaak. Ook met opvolger Delta was er volgens velen veel mis en voldeed niet aan de verwachtingen. Ik heb de albums recent nog even teruggeluisterd en ik vind de negativiteit onterecht. Dit zijn gewoon prima albums, alleen ze doen net even iets anders dan Sigh No More en Babel.
Als je een massa publiek bereikt dan ben je bijna altijd gedoemd tot negativiteit, terwijl dat vaak nergens voor nodig is. Mumford & Sons probeerden gewoon iets nieuws en dat vind ik alleen maar te prijzen. Een album als Wilder Mind is niet slecht, alleen je hoort geen getokkel van gitaren en banjo’s. Veel muziek luisteraars en fans verwachten blijkbaar veel van hetzelfde bij deze band.
En toch geven Mumford & Sons daar gehoor aan met dit nieuwe album Rushmere. Ze blijken niet helemaal bestendig tegen de publieke opinie en dat is aan de ene kant ook wel weer te begrijpen. Met dit album keren ze dus een soort van terug naar hun roots en je hoort met enige regelmaat het getokkel weer waar ze zo bekend om zijn geworden. Ook net zoals op de vorige albums klinkt de band weer energiek en gedreven en is negativiteit nergens voor nodig.
Dit keer hebben Mumford & Sons de keuze gemaakt om met een Amerikaanse producer van naam te werken. Niemand minder dan Dave Cobb zat samen met de band in de studio en dat is opmerkelijk te noemen. Natuurlijk is hij bekend van grote album producties van bijvoorbeeld Chris Stapleton en Sturgill Simpson, maar dat hij Rushmere heeft geproduceerd is verrassend omdat hij toch vooral bekend is in de country en Americana wereld. Zoals verwacht wordt er wel weer vakwerk door hem afgeleverd.
Niks geen negativiteit over Rushmere dus van mij kant, dit album is weer een sterke toevoeging aan het oeuvre van Mumford & Sons. Het is prettig om de banjo weer te horen, alhoewel minimaal, maar ook met de wat stevigere songs maken ze genoeg indruk. Ik zie dat Rushmere door veel grote media weer de volle laag krijgt, maar ik vind er echt niets mis mee. Dit is Mumford & Sons en ze behoren tot een van de betere folkbands van het moment.
