Het ontstaan van de folkband Amble is een mooi verhaal en het is leuk dat dit tegenwoordig nog steeds gewoon kan gebeuren. Dit trio uit het Ierse platteland hadden een aantal jaren geleden nog gewoon hele nette voltijdbanen, maar besloten hun passie na te jagen en een band te beginnen. Het werd een groot succes en binnen een korte tijd tekenden ze een platencontract en reizen de hele wereld over. Reverie is hun eerste officiële debuutalbum.
Amble bestaat uit Robbie Cunningham (lead-vocals, gitaar), Ross McNerney (mandoline, bouzouki) en Oisin McCaffrey (vocal, gitaar). Een minimale bezetting en luister je naar Reverie dan hoor je dat de muzikale inkleuring redelijk sober, of beter gezegd, minimalistisch is. Deze band is zeker geen band van grootse gebaren, maar dat is juist het mooie er van.
Deze Ieren hebben bewust de keuze gemaakt om voor Reverie te kiezen voor weinig gebruik van instrumenten. Zo’n minimalistische productie kan natuurlijk best saai zijn om naar te luisteren, maar opmerkelijk genoeg gebeurt dat op dit album geen moment. Alle songs klinken lekker in het gehoor en de combinatie van de verschillende snaarinstrumenten werkt heel goed.
Waarom de songs op Reverie zo goed klinken komt niet alleen doordat Amble gebruikmaakt van akoestische gitaren, mandoline en de bouzouki. Dat is ook voornamelijk de verdienste van frontman Robbie Cunningham. Met zijn prachtige warme Iers accent weet hij de songs nog beter te maken en doet gelijk vertrouwd aan. De muziek is wonderschoon, maar de vocals zijn in dit geval ook heel belangrijk.
Amble heeft op dit moment goed voor elkaar en geniet wereldwijde bekendheid. Inmiddels hebben ze meer dan 100 miljoen streams bij elkaar gehaald en kunnen ze naar Amerika om shows te geven. Het platencontract is getekend bij het grote Warner Records en dat betekent een rooskleurige toekomst. Een saaie 40-urige werkweek verruilen voor een avontuurlijk leven als muzikant, het klinkt als een droom.
Nu ik zo een aantal dagen luister naar Amble beschouw ik ze een beetje als de akoestische Mumford and Sons. Uiteraard ontbreekt de banjo, maar er zijn wel veel andere snaarinstrumenten te horen en de stem van Ronnie Cunningham doet er ook veel aan denken. Ik begrijp helemaal waarom dit trio zoveel publiek weet te bereiken, want de songs op Reverie zijn oprecht, authentiek en vanuit het hart gespeeld. Een band waar we nog veel van gaan horen.
