Dit jaar waren er voor mij een aantal nieuwe favoriete artiesten waar ik enorm veel naar geluisterd hebt. Een daarvan was popartiest Heather Nova. Ik kende haar nog niet, maar ik luister nog steeds met veel verbazing naar haar album Breath and Air. Zo goed, zo mooi, het was een uitnodiging om het oeuvre te verkennen. Dat deed ik de afgelopen maanden en alhoewel velen een van haar eerste albums Oyster het mooist vinden, geef ik de voorkeur aan het recentere werk, waarvan Breath and Air als mijn favoriet. Knap, heel knap, om zo ver in je muzikale carriére nog met zo’n album te komen. Het is perfect, wat een schoonheid, wat een magie.
Maar dan toch ook de terugkeer van Patrick Wolf. Hij liet een lange tijd niets van zich horen door verschillende persoonlijke problemen, maar is dit jaar met Crying the Neck helemaal terug. Ik vind albums zoals The Bachelor en Lupercalia heel sterk, maar met dit nieuwe album weet hij net nog even een wat betere indruk te maken. Zijn stem is als van ouds en alle songs geven tijdens het luisteren ontzettend veel voldoening. Er is al aangegeven dat er de komende jaren meerdere albums zullen verschijnen en dat is goed nieuws. Of je dit serieus moet nemen weet ik niet, maar het geeft hoop dat we meer van Patrick Wolf gaan horen.
Ook nog even credits aan de Australische indierockband The Rions, ze leveren met debuutalbum Everything Every Single Day een heel ongecompliceerd album af waar je alleen maar heel vrolijk van kan worden. Benieuwd wat zij de komende jaren gaan brengen en of ze grotere successen gaan bereiken. Met dit debuut hebben ze in ieder geval hele sterke songs om te laten horen aan het publiek.
Voor de rest heb ik dit jaar tijd vrij gemaakt om naar nog wat wat andere artiesten buiten dit lijstje te luisteren, zoals The Shins en Joseph Arthur. Alle albums van The Shins gaan na zoveel lange jaren geen moment vervelen en er zou volgend jaar toch echt een nieuw album moeten verschijnen. Ik ben heel benieuwd. En Joseph Arthur is een old-time favoriet. Vooral zijn vroegere albums zijn niet per se toegankelijk, maar songs zoals Honey and the Moon en In the Sun zijn klassiekers en zal ik nooit vergeten. Nieuwe muziek liet hij dit jaar horen met samenwerkingsprojecten Silverlites en Arthur Buck. Volgend jaar een nieuw soloalbum, hopelijk gaat het zoiets worden als The Graduation Ceremony. Wat meer toegankelijker en pop. Er is weer genoeg om naar uit te kijken denk ik zo.
10. William Fitzsimmons – Incidental Contact
Singer-songwriter Fitzsimmons staat altijd garant voor goede albums en ook met Incidental Contact weet hij weer genoeg indruk te maken. Dit keer koos hij om wat meer elektronica aan zijn songs toe te voegen, maar de piano en gitaar zijn ook weer aanwezig. Met zijn gevoelige en rustige stem is dit album een aanrader voor iedereen met interesse in singer-songwriter muziek. Je kunt met William Fitzsimmons gewoon niet verkeerd gaan.
9. Michigander – Michigander
Michigander is al zo’n tien jaar bezig als artiest, maar pas dit jaar verscheen zijn debuutalbum. Het waren jaren van veel singles uitbrengen, shows geven en een reputatie opbouwen. Dit debuut is heerlijke indiepopmuziek en mag ook hier opgemerkt worden. Het is al eerder gedaan, maar Michigander weet een goede indruk te maken en het album weet het inmiddels aardig te doen op streamplatforms. Luisteren als je zin hebt in makkelijke, maar heel leuke indiepop.
8. Wolf Alice – The Clearing
Verrassend dat dit album in mijn jaarlijstje verschijnt, want ik was er niet meteen enthousiast over. Maar The Clearing is een groeialbum gebleken. De vorige albums waren indiepop georiënteerd, maar dit keer is er geen elektronica gebruikt en hoor je instrumenten zoals de piano, drums, gitaren en strijkers. Gaat heel goed samen met de krachtige stem van frontvrouw Ellie Rowsell. Best aardig plaatje.
7. Sam Fender – People Watching
De Britse popartiest Sam Fender leent wel heel veel van andere artiesten. Luister naar People Watching en je zult vergelijkingen maken met The War On Drugs, The Killers en Bruce Springsteen. Is dit heel erg? Nee, ik vind van helemaal niet, want alle songs klinken prettig in het gehoor en zijn leuk om naar te luisteren. Van mij mag Sam Fender zoveel lenen als hij wil, met albums zoals People Watching mogen we echt niet klagen.
6. Larkin Poe – Bloom
De zussen Lovell van Larkin Poe blijven maar albums produceren en doen dat telkens weer fabelachtig goed. Er wordt wederom met veel passie en energie rock gemaakt. Bloom doet eerlijk niet heel veel anders dan eerdere albums, maar van mij mag Larkin Poe heel lang dit soort type albums blijven produceren. Totaal geen problemen mee, de zussen doen het met Bloom gewoon weer.
5. Goodwin – Peekaboo
Rob Goodwin van The Slow Show gaat solo. Moeten we daar enthousiast van worden? Ja zeker, want ook soloalbum Peekaboo is genieten. Zijn stem is zoals we gewend zijn donker en melancholisch en de muzikale inkleuring is nog soberder dan bij zijn band. Alleen een piano en heel veel meer dan dat niet. Geslaagd project dus.
4. The Rions – Everything Every Single Day
Poprockbandjes genoeg, maar de Australische The Rions weten het met debuutalbum Everything Every Single Day net even wat beter te doen dan de rest. Het is toegankelijke muziek, zit tempo in en veel van de songs zijn gemaakt voor de hitlijsten. Het is pas het eerste album van deze Aussies, maar het is een hele prettige kennismaking. Al benieuwd wat ze nog meer in hun mars hebben.
3. Matt Pond PA – The Ballad of Natural Lines
Ik kan mij herinneren dat ik in een ver verleden wel eens naar een album van Matt Pond PA heb geluisterd en dat ik het best goed vond. Maar voor de rest had ik tot dit jaar niet echt een connectie met de band. Met The Ballad of Natural Lines is dat helemaal veranderd, wat een fantastische indie-folk plaat. Dit nadert toch wel perfectie. Liefhebbers van rustige toegankelijke folkmuziek en prettige zang zitten met deze band helemaal goed. Veel van zijn andere albums heb ik dit jaar ook geluisterd en tonen aan dat er inmiddels een indrukwekkend oeuvre staat.
2. Heather Nova – Breath and Air
Sommige albums zijn gewoon magie. Breath and Air van singer-songwriter Heather Nova is er zo’n eentje. Ze maakt al tijden muziek, maar het lijkt per album beter en beter te worden. De muziek is nog steeds iets om enorm gelukkig van te worden. En dan heb je ook nog eens de engelenzang van Heather Nova. Door de jaren heen nagenoeg niet veranderd. Breath and Air is magie.
1. Patrick Wolf – Crying the Neck
Patrick Wolf is helemaal terug van weggeweest. Het heeft echt wel even moeten duren door verschillende problemen in zijn leven, maar hij bewandelt weer de juiste weg. Dit nieuwe album is een typisch Patrick Wolf album met veel dramatisch en theatraal gebruik van instrumenten zoals viool, piano en elektronica. Het werkt na zoveel jaren gelukkig nog steeds. Crying the Neck is voor mij het beste album van dit jaar.
