Ben de la Cour maakt niet de meest vrolijke muziek en dat krijg je maar weer eens bevestigd op het vorig jaar verschenen New Roses. Moeten we dat heel erg vinden? Nee niet echt, want hij weet het toch weer voor elkaar te krijgen om een fantastische muzikale sfeer te creëren met dit album. Niet heel veel ruimte voor het licht, alhoewel het er op momenten zeker wel is, maar veel melancholische songs.
Ik had het er al over in mijn recensie van Shadow Land uit 2020. Heel zwaarmoedige muziek en helemaal niet geschikt om zomaar overal eventjes op te zetten. Ben de la Cour zet deze muziekstijl dus door op New Roses en ik moet weer eerlijk toegeven dat ik het absoluut geweldig vind hoe hij het op deze manier weet te brengen. Past uitstekend bij deze winterse dagen.
Het melancholische, het donkere, is deels de verdienste van de instrumenten. Het tempo ligt behoorlijk laag en je hoort regelmatig de gruizige elektrische gitaren en synthesizers spelen in de songs. Deze instrumenten versterken duidelijk het duistere sfeertje op New Roses. Ander aspect is de zang van Ben de la Cour. Hij mijmert, is traag met zingen en dit maakt het er allemaal niet lichter op. Muziek en zang passen zodoende perfect bij elkaar.
New Roses is bijna een heel prettig album om naar te luisteren als je in een donkere stemming bent. Vooral The Devil Went Down To Silverlake is een prachtsong en duidelijk een van de hoogtepunten. De fiddles, de drums en elektrische gitaren maken het subliem. Een song zoals Lost Highway, gecoverd jaren terug door countrylegende Hank Williams, vind ik minder goed geslaagd. Wat ze met de vocalen hebben gedaan is vreemd en niet prettig om naar te luisteren.
Ben de la Cour schuwt duidelijk niet samen te werken in de studio en voor New Roses hoor je dan ook diverse interessante samenwerkingen. Zo komen er namen voorbij zoals Elizabeth Cook, Emily Scott Robinson, Gin Wife en Misty Harlowe. Vrouwen met veel ervaring in de muzikale wereld en ze laten zich voornamelijk gelden door de achtergrondzang op sommige songs.
Dat maakt New Roses wat mij betreft toch maar weer een geslaagd album en Ben de la Cour laat duidelijk horen dat er genoeg inspiratie is om zowel originele als sterke songs te creëren. Het is zoals je merkt niet het meest vrolijke van allemaal en je moet er echt voor in de stemming zijn. Ben de la Cour is een meester om sfeer te brengen in zijn songs. Maar ook dit soort albums zijn interessant om naar te luisteren en kunnen je voldoening geven. New Roses doet bij mij in ieder geval nagenoeg niets verkeerd.
