De Amerikaanse indieband Matt Pond PA is al een enorm lange tijd bezig om in hun thuisland naam te maken, maar wat ze ook doen, het succes blijft vooralsnog beperkt. Waar dat precies aan ligt is moeilijk te zeggen, want als je luistert naar het net verschenen eerste deel van Permanent Change zou je weer, net zoals bij eerdere albums, verwachten dat ze toch grote hoeveelheden waardering en erkenning krijgen. Niet dus, wat blijft het toch weer zonde.
Matt Pond PA, een band van Matt Pond waarbij PA staat voor Philadelphia waar ze oorspronkelijk vandaan komen, maken al meer dan twintig jaar muziek. Er zijn talloze albums verschenen en je zou ze het meest kunnen kennen van de soundtrack van de populaire dramaserie The O.C. Voor de rest doen de albums qua populariteit van ze dus niet heel veel en ik verbaas mij er echt over.
Ik ben inmiddels met redelijk wat albums bekend en met uitzondering van de eerste paar albums is het niveau van de albums constant en hoog. Luister alleen al naar indie klassiekers zoals Several Arrows Later en Emblems en je zult mij geloven als ik zeg dat Matt Pond PA tot een van de betere indie bands van deze tijd hoort. Ook latere albums zoals The State of Gold en The Ballad of Natural Lines doen echt heel weinig verkeerds.
Dan Permanent Change, deel een. Wat kunnen, wat mogen, nog verwachten van een nieuw album na zo’n lange tijd? Matt Pond PA is in principe nooit echt een band geweest van de vernieuwing en ook op dit album horen we geen grote veranderingen. Jammer is dat allerminst, want na jarenlang gewerkt te hebben aan een eigen muzikale sound is de band op elkaar ingespeeld en weten ze inmiddels heel goed hoe het werkt. Dat tonen ze in alles op dit album.
Ben nog altijd helemaal voor celliste Hilary James, alhoewel ze op Permanent Change wat minder belangrijk is. Toch vind ik de strijkers een van de sterke elementen van de band en ik hoop dat ze daar bij het volgende album weer wat meer mee doen. Ook Anya Marina is het vermelden waard, een soloartiest op zichzelf en in relatie met frontman Matt Pond. Ze mede-produceerde dit album en zingt dromerig een song mee. Van haar hoor ik ook graag wat meer bij een volgend album.
Permanent Change is een typisch Matt Pond PA album geworden en het is dus inmiddels voor mij het bekende recept. Als dit totaal nieuw voor je is dan zou dit album een goede eerste introductie zijn. Je hoort aan alles dat er veel werk in heeft gezeten, want muzikaal gezien is er veel te horen. Wat mij betreft weten ze dus weer een prachtig album af te leveren en is een waardige toevoeging aan het oeuvre. Matt Pond twijfelde in het verleden weleens om te stoppen, maar dat raad ik hem ten zeerste af. Matt Pond PA moet voor het leven zijn, want dit soort muziek brengt positiviteit, verlichting en vreugde. Op naar de volgende delen.
