De muziekkenner zal Josh Rouse vast en zeker bekend in de oren klinken, maar ik moest toch wel weer even goed nadenken of ik niet eerder een album van hem heb gerecenseerd. Het is inderdaad zo, want je kunt hier wat lezen over het vier jaar geleden verschenen Going Places. Een album waar ik behoorlijk enthousiast over was, want de songs klonken prettig zomers en als geheel een prettige luisterervaring. Nu is Josh Rouse terug met Museums and Women, ook een album doet herinneren aan de zomer.
Natuurlijk zullen de oudere muziekluisteraars onder ons Josh Rouse kennen, want hij liet van het eerst van zich horen in 1998 en werkte vervolgens netjes aan zijn reputatie door om de zoveel jaar netjes albums uit te brengen. Het album 1972 uit 2003 was het album waar het grote publiek mee bereikt werd en hem terecht naam en faam opleverde. De opeenvolgende albums deden het ook redelijk en nu zijn we al zoveel jaar verder en denkt Josh Rouse absoluut niet aan stoppen.
Het is altijd afwachten wat een artiest zo laat in zijn muzikale carrière nog weet te brengen aan nieuw songmateriaal, maar Josh Rouse stelt met Museums and Women echt weer niet teleur. In eerste instantie zou je tijdens het luisteren kunnen vinden dat het allemaal wel wat heel traag voortkabbelt, maar ik vind het wat hebben, deze stijl van muziek. De muzikale inkleuring is allesbehalve groots van opzet, maar soms heb je niet heel veel nodig.
De reden waarom Josh Rouse zijn muziek vooral heel langzaam en zomers produceert, zal vast ook te maken hebben met het feit dat hij lange tijd in Spanje woont en zich daar toch wat door de ietwat trage manier van leven is beïnvloed. Het is absoluut niet negatief bedoeld, want ook Museums and Women heeft net zoals eerdere albums muzikaal gezien mooie melodieën en doet weinig kwaads.
Josh Rouse kun je dus inmiddels zien als de ervaren singer-songwriter en zodoende krijg je misschien geen hele verrassende muziek te horen, maar wel hele goede muziek. Het produceren van Museums and Women deed hij in Nashville met zijn muzikale vriend Brad Jones waar hij al best een tijd mee samenwerkt. Ze leveren zoals je tijdens het luisteren gaat merken heel fraai werk af en de songs zitten zoals je mag verwachten uitstekend in elkaar.
Josh Rouse heeft zijn momentum bij het grote publiek jaren geleden al gehad, maar toch vind ik albums zoals Museums and Women interessant blijven om naar te luisteren. Je hoort een artiest met veel levenservaring en dat levert mooie muziek op en zeker muziek waar liefhebbers van genres zoals folk, roots en Americana wat mee kunnen. De muziek op dit album brengt je in een vrolijke stemming en dat zal vast de bedoeling zijn geweest van Josh Rouse. Soms hoeft muziek niet zo enorm ingewikkeld te zijn, Museums and Women kun je zonder problemen luisteren en laat je achter met een positief en gelukkig gevoel.
