Leuk, dacht ik drie jaar geleden toen ene Grey DeLisle na een fors aantal jaren stilte met Borrowed Time weer wat van haar liet horen. Ja, het was een best coversalbum, maar toen had ik niet kunnen bedenken dat ze vervolgens ieder jaar met een nieuw album zou verschijnen. Origineel songmateriaal, wel te verstaan. En het is echt niet zo dat haar nieuwere albums niet de moeite waard zijn, want het is duidelijk dat ze zich in een hele creatieve en positieve fase van haar muzikale carrière bevindt.
Tsja, ik ga gewoon verder met luisteren van de albums van Grey DeLisle, want She’s An Angel, Driftless Girl, The Grey Album en ook het eerder dit jaar verschenen samenwerkingsalbum met soulmuzikant Les Greene waren zonder meer de moeite waard om naar te luisteren. Deze fanatieke muziekmaakster had begin deze eeuw wat momentum met haar muzikale carrière, maar focuste zich vervolgens op een carrière als stemactrice voor films en series. Overigens heel succesvol.
Haar stem verlenen voor beeld doet ze op dit moment nog steeds, maar het is dus ook heel duidelijk dat ze haar bestaan als artiest enorm serieus neemt. Dat resulteerde niet alleen in een aantal prachtalbums, maar ook staat ze gewoon op het podium om haar songs aan het publiek te laten horen. Niet alleen in Amerika, ze durft het zelfs aan om Europa, en ook Nederland, te bezoeken. Blijkbaar zien we haar hier ook graag optreden. Natuurlijk is dat zo.
Don’t Turn Around dan, het volgende pareltje. Ze werkte dit keer met de inmiddels overleden Andy Paley, bekend van samenwerkingen met grootheden zoals Brian Wilson, Jerry Lee Lewis en Madonna. Later tijdens het produceren van het album zorgde Marvin Etzioni voor de puntjes op i waar ze op kan vertrouwen en al lange tijd mee samenwerkt. Sommige songs doen sterk denken aan oude country van de jaren zestig, maar sommige songs klinken ook best eigentijds Americana.
Wat knap is van Grey DeLisle is dat ze met ieder nieuw album het niveau zo hoog weet te houden. Ook op Don’t Turn Around is dat zo en je hoort aan alles dat er serieus werk is verzet en dat ze alles hebben gedaan om de luisteraar voor zich te winnen en het beste van het beste te brengen. Dat gaat samen met de fantastische zang van Grey DeLisle, het is er een uit duizenden. Wat zingt ze toch weer de sterren van de hemel zeg. Ze kan er echt wat van.
Ik ben heel benieuwd wat de toekomst gaat brengen voor Grey DeLisle en haar hernieuwde interesse voor de muziekwereld. Had het drie jaar geleden niet verwacht, maar het blijkt vooralsnog heel serieus te zijn. Ze voegt met Don’t Turn Around weer een heel fraai album toe aan haar oeuvre en wie weet waar we volgend jaar weer naar kunnen luisteren. De Americana scene zit duidelijk te wachten op Grey DeLisle en dat kan ook niet anders met dit soort albums. Ze is na lange jaren stilte helemaal terug en in grootse vorm. Wie kan haar wat maken.
