Americana band The Wildwoods maakt met Dear Meadowlark een van mijn favoriete albums van het jaar. Het album is de afgelopen tijd gaan groeien en ben ik steeds meer gaan waarderen. Waarom deze band uit Lincoln, Nebraska geen meer liefde krijgt van de muziekscene, en dan met name in Europa, vind ik niet te begrijpen. Vandaar dat ik nog maar eens aandacht aan ze besteed met hun vorige album Foxfield Saint John (2023).
De band bestaat uit het getrouwde stel Noah en Chloe Gose en een van hun vrienden, Andrew Vaggalis. Noah tekent voor de gitaar en zang. Chloe werkt haar magie op de viool en zingt ook mee. Andrew maakt de band compleet als bassist. Ze produceerden in het verleden al een aantal albums en weten met hun folksongs een bescheiden publiek te bereiken. Wat dat betreft doen The Wildwoods het niet onaardig qua populariteit, maar verdienen toch echt veel meer.
De reden waarom Foxfield Saint John de voorkeur krijgt boven de andere albums komt doordat dit album nog het meest lijkt op Dear Meadowlark. Niet dat debuutalbum Sweet Nostalgia (2017) of Across a Midwest Sky (2019) heel veel minder interessant zijn, maar je hoort op Foxfield Saint John dat ze zich ontwikkeld hebben en naar mijn mening qua muziek als vocals veel volwassener klinken.
Betoverende folkmuziek is wat ik The Wildwoods en Foxfield Saint John wil noemen. De muzikale inkleuring is werkelijk waar fantastisch en alle songs weten gelijk een hele sterke indruk te maken. Met name de viool van Chloe is een lust voor het oor en maakt je gelukkig. Maar ook Noah en Andrew weten het muzikale geluid met hun instrumenten heel fraai en netjes in te kleuren. De songs vind ik iets onderscheidends en unieks hebben.
Dat onderscheidende en unieke vind ik niet alleen komen door de instrumentatie, maar zeker ook door de zang. Je hoort vooral dat Chloe zich ten opzichte van hun eerdere albums enorm heeft ontwikkeld op dit gebied. Was het eerder nog een van de zoveel stemmen binnen de folk- en Americana scene, vanaf Foxfield Saint John weet ze heel uniek en nog mooier te klinken. Dit is dan ook deels de reden waarom ik The Wildwoods dit jaar enorm ben gaan waarderen.
The Wildwoods krijgen binnen de Amerikaanse Americana scene best wat aandacht, maar hier in Europa is het toch allemaal wat minder. Het is zonde, want deze band maakt wonderschone albums en het lijkt steeds beter en beter te worden. Niets ten nadele van andere albums, maar Foxfield Saint John en Dear Meadowlark vind ik echt tot de betere Americana albums van de afgelopen jaren horen. Als je dit leest, luister naar The Wildwoods. Ze maken je gelukkig.
