Geheel onverwacht verscheen vorige week een nieuw album van Charley Crockett. Dit keer treuzelt hij niet zo lang, want Age of the Ram konden we vorige maand horen. Productiviteit dus, zoals we van hem kennen. En ondanks dat de vorige drie albums op het grote platenlabel Island Records heel sterk waren, geloof het of niet, Clovis is nog veel beter dan dat en kun je zomaar rekenen tot een van de betere albums uit het oeuvre.
De drie albums Lonesome Drifter, Dollar A Day en Age of the Ram waren onderdeel van de Sagebrush Trilogy en werden dus uitgebracht door Island Records. Blijkbaar is het platencontract verlopen en is Charley Crockett weer een onafhankelijke artiest. Zijn tijd bij het grote platenlabel is niet zo goed bevallen, vandaar dat Charley gewoon weer doet waar hij zin in heeft en nu alweer een album uitbrengt.
De genoemde albums zijn echt niet zo slecht, heel goed zelfs, maar je hoorde toch dat het kwalitatief niet kon concurreren met de albums van een aantal jaren geleden. Dat wordt met Clovis helemaal goed gemaakt, want wat klinkt dit toch sterk en wat is Charley Crockett hier toch in grootse vorm. Ongelofelijk dat hij met zo’n hoge productiviteit nog steeds dit soort geweldige albums weet te produceren.
Voor Clovis werkte Charley wederom met Shooter Jennings, de zoon van Waylon, zoals hij ook al met de vorige albums deed. Het levert veel memorabele songs op met klassiekers in wording zoals The Hallelujah Trail en One Eyed Jack. De rest mag er ook zijn, want het gehele album is van hoog niveau en daarom kun je dit album gemakkelijk toevoegen aan het niveau albums zoals Welcome to Hard Times, $10 Cowboy en The Man From Waco. Ongelofelijk knap.
Clovis krijgt inmiddels in Amerika alle lof en natuurlijk is dit volkomen verdiend. Charley Crockett toont wederom niet alleen aan dat hij veel tijd spendeert in de studio, maar ook dat hij het maximale weet te brengen. Het mag inmiddels een repeterend verhaal zijn, ik verbaas mij dat hij gewoon een aantal weken na zijn vorige album alsof het niets is een album zoals Clovis uitbrengt. Gewoon omdat het kan en omdat hij Charley Crockett is.
Veel waardering en respect voor zijn arbeidsethos. En denk maar niet dat hij het toeren door Amerika vergeet, want ook wordt er veel opgetreden. Charley Crockett is een vrij man en we mogen het allemaal weten. Zijn platencontract is verlopen, hij heeft zijn ding gedaan, en nu is het tijd om weer controle te nemen over zijn bestaan als muzikant. Clovis, ik had het helemaal niet verwacht, maar dit is duidelijk materiaal voor het jaarlijstje. Zo goed zeg, we kunnen vertrouwen op Charley.
