Sommige artiesten kunnen doen wat ze willen, maar een groot publiek bereiken lukt ze maar niet. Met de albums van Dallas Burrow is werkelijk waar helemaal niets mis, maar hij genereert heel weinig luisteraars. Dat is natuurlijk zonde, want luister je naar zijn nieuwe album The Way The West Was Won blijkt hij het toch maar gewoon weer heel goed voor elkaar te hebben.
Dallas Burrow komt uit New Braunfels, Texas en er staat binnen een kort aantal jaren tijd een aardig oeuvre met originele albums en live albums. Hij heeft een donker leven gekend van verslavingen en dergelijke, maar heeft door de muziek het licht gevonden. Redelijk actief op pad om zijn prachtige country songs ten gehore te brengen, hij blijft voor de goede zaak vechten.
Dallas Burrow heeft na zijn officiële debuutalbum Southern Wind (2019) naam gemaakt in de country scene en ondanks dat het publiek hem nog niet echt weet te vinden, kan hij het in de studio inmiddels wat groter aanpakken. Dit betekent dat er voor The Way The West Was Won een aantal hele interessante en noemenswaardige namen meedoen om de songs nog beter en sterker te maken.
Zo hoor je op opener gelijk al een duet met de ervaren Ray Wylie Hubbard en hebben vervolgens ook artiesten Kelly Willis en Jim Lauderdale een aandeel. Het zegt toch wel wat over Dallas Burrow dat hij met dit soort ervaren artiesten in de studio zat. Ik sta er eerlijk gezegd niet heel raar van te kijken, want vanaf Southern Winds was ik gelijk al overtuigd van zijn kwaliteiten en talenten.
Met The Way The West Was Won is er dan ook helemaal niets mis en weet Dallas Burrow samen met topproducer Llyod Maines wederom een heel sterk album af te leveren. Het country en western gehalte is op dit album weer hoog en je hoort weer dat er veel traditionele instrumenten zijn gebruikt. Dat, met de gave stem van Dallas Burrow en je hebt een album dat het meer dan verdient om beluisterd te worden.
Maar vooralsnog lijkt dat beluisteren van The Way The West Was Won nog een beetje tegen te vallen en moet Dallas Burrow het doen met minimale aandacht. Ik blijf mij erover verbazen dat dit soort albums niets doen, ook bij het Amerikaanse publiek. Natuurlijk weet de echte country liefhebber allang wie Dallas Burrow is, maar het is echt beperkt. Het weerhoudt mij er niet van om dit soort albums te bespreken, de aanhouder wint en geluk zal op deze manier Dallas Burrow bereiken. Hoe dan ook.
