Er zijn in Nederland nog altijd Americana bands waar je van op aankunt. Gewoon netjes om de paar jaar albums uitbrengen en ook echt van goede kwaliteit. De Maastrichtse band Jodymoon is er zo eentje. Met The Machine brengen ze alweer hun achtste album uit en het is weer genieten, zoals we altijd van ze gewend zijn. Deze nieuwe set aan tien songs stellen wederom niet teleur.
Jodymoon bestaat uit het duo Digna Janssen en Johan Smeets en lieten in 2006 voor het eerst van zich horen met debuutalbum Look at Me Look at Me Don’t Look at Me. Het zal niet makkelijk voor ze zijn om als Nederlandse Americana band carrière te maken, maar blijkbaar werkt de formule goed en staan ze tegenwoordig nog steeds krachtig en sterk.
Mijn eerste kennismaking met Jodymoon was met het album A Brand New Love uit 2019. Ik luisterde met verbazing en ongeloof, want ik kon mij niet voorstellen dat dit gewoon een band uit Nederland is. Ze hebben echt het talent om pakkende en originele songs te schrijven en het knappe is dat het met ieder nieuw album steeds beter en beter lijkt te worden.
Voor The Machine worden nieuwe wegen verkend en wordt er door Jodymoon dingen net even iets anders gedaan. Zo vond Johan Smeets een oude drummachine en dit instrument hoor je gelijk op het openings- en titelnummer. Daarnaast werd de elektrische gitaar herontdekt, ze gebruikte het op wat eerdere albums, en hoor je ook veelvuldig terug op dit nieuwe album.
Net even dingen wat anders doen om het allemaal nog interessant en avontuurlijk te houden. Maar als je bekend bent met Jodymoon hoef je je geen zorgen te maken dat ze een nieuwe muzikale wereld bezoeken. Over het algemeen is The Machine toch weer typisch wat we van ze gewend zijn en klinken de songs weer voortreffelijk en is het wederom een hele prettige luistertrip.
Met de muzikale inkleuring en de kwaliteit van de songs zit het dus wel goed. Ook blijf ik de stem van Digna Janssen fantastisch vinden om naar te luisteren. Ze weet haar stem op zo’n goede manier te gebruiken en vooral doet met heel veel overtuiging. Inmiddels klinkt het helemaal vertrouwd. Johan Smeets doet op The Machine qua vocals vooral mee op de achtergrond, alhoewel hij wel heel verdienstelijk één song zijn stem laat horen.
Al met al kan ik wederom niet meer dan lovend zijn over deze nieuwe Jodymoon plaat. The Machine is ondanks wat nieuwe wegen verkennen toch grotendeels hetzelfde recept en stelt absoluut niet teleur. Knap dat deze Americana songs uit Nederland komen en ook knap dat Jodymoon gewoon door blijft gaan met wat ze al jaren doen. Bekend bij het mainstream publiek zijn ze nog steeds niet, gaan hun eigen weg, en dat is iets om alleen maar te waarderen. Op naar de negende.
