Madeline Goldstein maakt er geen geheim van waar ze muzikaal gezien haar inspiratie vandaan haalt. Luister maar naar haar nieuwe album Speaking to the Body en je zult al snel merken dat ze met haar songs een reis maakt helemaal terug naar de jaren 80. Je hoort ze tegenwoordig niet zoveel meer, dit soort albums. Maar wat weet deze Amerikaanse er toch iets geweldigs van te maken en is het luisteren meer dan waard.
Men noemt genres zoals new wave, dream-pop en dark wave en dat zijn nu niet precies genres waar ik doorgaans niet heel veel naar luister. Vandaar dat ik de afgelopen tijd juist de keuze maakte om naar Speaking to the Body te luisteren, want het is eens wat anders. Een prettige afwisseling waar Madeline Goldstein mij inmiddels volledig heeft overtuigd van haar talenten als muzikant.
De muzikale inkleuring is ten eerste wat Speaking to the Body zo speciaal maakt. Madeline Goldstein heeft samen met producer Matia Simovich er alles gedaan om het album zoveel mogelijk te lijken op een album uit de jaren 80. Dit betekent dat er op dit album genoeg gebruik wordt gemaakt van verschillende synthesizers, gitaren en computer drums. Je weet direct vanaf de eerste song waar je met dit album aan toe bent.
Wat ik Speaking to the Body ook zo speciaal vind maken is de dromerige zang van Madeline Goldstein. Ze beschikt namelijk over een prachtige stem en het gaat zo goed samen met de muzikale inkleuring. Echt iets om met plezier naar te luisteren en wat maar niet gaat vervelen. Deze dame weet op perfecte wijze haar popsongs met haar stem te combineren en deze combinatie laat je even helemaal terug reizen naar het verleden.
Je hebt ook best wel zonnige albums uit deze periode, maar Speaking to the Body vind ik absoluut niet een zonnig album. De muziek is donker en traag ingekleurd en bevat redelijk wat melancholie. Ik vind de songs dan ook het beste tot hun recht komen in een rustige omgeving met een goede koptelefoon op. Pas dan hoor je hoeveel details er zijn verwerkt en hoe goed Madeline Goldstein en haar muzikale vrienden muziek weten te maken.
Speaking to the Body weet inmiddels op streamingplatforms best een redelijk publiek te bereiken en ik vind het helemaal niet raar. Hoewel de muziek veel refereert aan het verleden, vind ik het ook wel wat passen bij de huidige tijd. Muziekluisteraars willen eens wat anders en dat is dit. Liefhebbers van dromerige popmuziek met veel elektronische invloeden kunnen met Madeline Goldstein niet verkeerd gaan. Ze is nog niet zo lang actief als artiest en ik ben dan ook heel benieuwd of ze in de toekomst deze onderscheidende muziekstijl blijft houden. Ik zou er in ieder geval geen enkel probleem mee hebben.
