Midlake werd in 2006 ineens een grote naam door het album The Trials of Van Occupanther en zette dat succes door met The Courage of Others om vervolgens een beetje in de vergetelheid te raken en wat minder aansprekende albums te maken. Dat zal vast te maken hebben met het vertrek van frontman Tim Smith, maar met het net verschenen A Bridge To Far laat de band horen dat ze nog steeds sterk zijn in het creëren van mooie songs.
Ik maakte kennis met Midlake tijdens The Courage of Others (2010) en dat album heb ik zelfs nog op cd gekocht. Maar een speciale connectie met de band uit Denton, Texas heb ik nooit echt gehad. The Trials of Van Occupanther werd toentertijd overladen met lovende recensies, maar uitzonderlijk goed vond ik dat album ook weer niet. Midlake werd vergeleken met populaire folkrockbands uit de jaren ‘70, helemaal niet onterecht.
Het folkgeluid wat Midlake in hun beginjaren produceerde is tegenwoordig redelijk verdwenen. Luister alleen al naar A Bridge To Far en je kunt niet ontkennen dat ze hun folk hebben verruild voor een wat dromeriger en moderner geluid. Dat men het geluid dat de band nu produceert folk-psych noemt vind ik dan ook terecht. Je hoort nog steeds af en toe wat van vroeger, maar ze hebben zich muzikaal gezien ontwikkeld. Iets wat alleen maar te waarderen is.
De muziek op A Bridge To Far klinkt dan ook wat gaver geproduceerd ten opzichte van vroeger werk. Dat zal vast ook te maken hebben met producer Sam Evian. Hij is ook singer-songwriter en zijn albums zijn goed te vergelijken met dit nieuwe album van Midlake. Dit betekent dat veel van de songs zich niet zomaar prijsgeven en dat ze echt even tijd nodig hebben om te waarderen. Voor mij is A Bridge To Far een groeialbum gebleken, want ik vind het nu echt prachtig.
Dat Midlake voor dit album is gaan samenwerken met ervaren muzikanten is iets om alleen maar te prijzen en het heeft duidelijk een positieve uitwerking gehad op de kwaliteit. Niet alleen Sam Evian was als bekende naam betrokken bij A Bridge To Far, maar ook de hippe indieartiest Madison Cunningham. Zij doet op dit album een duet met de band en dat pakt verrassend goed uit. De stemmen passen heel mooi bij elkaar.
Midlake zal men altijd samen noemen met The Trials of Van Occupanther en dat is jammer. De band heeft zich inmiddels doorontwikkeld en dat is iets wat in positieve zin duidelijk te horen is aan A Bridge To Far. Folk is ingeruild voor moderniteit en ook dit blijkt heel goed te werken. Laat de songs rijpen, luister ze veel en je wordt hiervoor rijkelijk beloond. Midlake mag tegenwoordig een minder gewaardeerde status hebben binnen de muziekscene, maar tonen aan dat ze nog steeds de klasse hebben om mooie en degelijke albums te produceren.
